Rope (1948) OCR 23.976 fps runtime 01:20:38
เปิดซิ
อย่า
- เราต้องดูว่า ว่าถ้าเผื่อมี... - ฉันรู้
แต่... แต่อย่าเพิ่งเลย
ขออยู่แบบนี้ซักพักเถอะ
ฟิลลิป เรามีเวลาไม่มากนะ
ฉันว่า ความมืดทำให้นายหดหู่น่ะ
ไม่มีใครรู้สึกปลอดภัยในความมืด ไม่มีใครแม้แต่เด็กๆ
ฉันจะเปิดม่านนี่นะ
นั่น ค่อยยังชั่ว
ค่ำคืนที่งดงาม
เสียดายที่เราทำไปทั้งที่เปิดม่านแล้วก็...
มีแสงสว่างไม่ได้
แต่ว่า...
เราจะสมหวังทุกอย่างไม่ได้ จริงมั้ย
แต่ว่า เราลงมือตอนกลางวัน
ดีขึ้นมั้ย ฟิลลิป
- ดีขึ้น - ดี
นายเอานี่ไปเก็บในลิ้นชักสมุดเช็ค หลังกล่องเหล็กดีกว่านะ
ทีนี้ ไอ้นี่ก็ล้าสมัยไปแล้ว
เราน่าจะเก็บมันไว้ให้คนรุ่นหลังดู
อีกอย่าง มันเป็นแก้วที่ดี และฉันไม่ชอบทำลายข้าวของ
ด้วยแก้วใบนี้
เดวิด เคนท์ลี่ย์ได้ดื่มเป็นครั้งสุดท้าย
มันน่าจะเป็นจินเจอร์ เอล หรือเบียร์ด้วยซ้ำ
ฉันคิดเสมอว่าเดวิดไม่มีรสนิยม ที่จะดื่มอะไรสั่วๆ อย่างวิสกี้
ที่เขาถูกฆ่าก็ไร้รสนิยมเหมือนกัน
ใช่ จริงด้วย
แต่ชาวอเมริกันมักตายตอนยังหนุ่ม ในสนามรบไม่ใช่เหรอ
และคนอย่างเดวิดเท่านั้น ที่ครอบครองที่ว่างในโลกนี้
นี่แหละเขาจึงเป็นเหยื่อที่เพอร์เฟ็ค ของการฆาตกรรมที่เพอร์เฟ็ค
แน่นอน เขา... เขาเคยเป็นนักศึกษาของฮาร์วาร์ด
นี่อาจทำให้การฆาตกรรมเนี่ยสมควรแล้ว
เขาตายแล้วและเราฆ่าเขา แต่เขายังอยู่นี่
ในไม่ถึง 8 ชั่วโมง เขาจะหลับอย่างสงบ ที่ก้นทะเลสาบอย่างแน่นอน
แต่เขายังอยู่นี่
นี่ ทำอะไร
- มันไม่ได้ล็อค - ใช่ มันอันตรายกว่ากันเยอะ
แต่กุญแจมันเก่ามันล็อคไม่ได้อยู่แล้ว
ฉันอยากจะล็อค ฉันอยากให้เอาเขาออกไป
ฉันอยากให้เขาเป็นคนอื่น
สายไปแล้วสำหรับเรื่องนั้นนะ นายว่ามั้ย
แล้วนายอยากให้เป็นใครล่ะ เค็นเน็ธเหรอ
โอ้ ไม่รู้สิ ฉันว่าใครก็มีความดี
มีความเลวเหมือนกันทั้งนั้น
อาจเป็นนาย
นายทำฉันกลัว นายทำเสมอ
ตั้งแต่วันแรกที่โรงเรียนเตรียมแล้ว
แต่มันเป็น เสน่ห์ของนาย
ฉัน... ฉันล้อเล่นน่ะ แบรนด้อน
ฉันทำใจไม่ได้อย่างนาย ฉันเลย แกล้งยั่วนายนิดนึง
นั่นมันงี่เง่านะว่ามั้ย
ใช่ มากด้วย
ขอฉัน... ดื่มเหล้าได้รึยัง
ดื่มได้เลย นี่เป็นโอกาสพิเศษ ได้เวลาของแชมเปญ
- แชมเปญเหรอ - ฉันแช่น้ำแข็งไว้แล้ว
- นายเอาไปแช่เมื่อไหร่ แบรนด้อน - ก่อนเดวิดมาถึงแป๊บนึงน่ะ
- นายมั่นใจใช่มั้ยว่ามันจะสำเร็จ - แน่นอน
นายก็รู้นี่ ฉันไม่ทำสิ่งที่ฉันทำได้ไม่สมบูรณ์
ฉันอยากจะมีพรสวรรค์ทางศิลปะมากกว่านี้
เพราะว่า การฆาตกรรมก็เป็นศิลปะ
พลังของการฆ่ามันน่ารื่นรมย์ พอๆ กับพลังของการสร้างสรรค์น่ะ
ฟิลลิป นายรู้มั้ยว่าเราทำได้แล้ว ตามแผนที่วางไว้
และมันไม่มีอะไรผิดพลาดเลยซักนิดเดียว
- มันเพอร์เฟ็ค - ใช่
การฆาตกรรมไร้ที่ติ
เราฆ่าเพื่อประโยชน์ของอันตราย และประโยชน์ของการฆ่า
เรามีชีวิตอยู่และอยู่ได้อย่างสุขสมซะด้วย
โอกาสแบบนี้น่ะ แม้แต่แชมเปญก็ยังน้อยไป
แต่ฉันก็จะดื่ม
นายหายกลัวแล้วใช่มั้ย ฟิลลิป นายกลัวไม่ได้รู้มั้ย เราทั้งคู่
เรากับคนธรรมดาน่ะมันต่างกัน
พวกเขาพูดถึงการก่ออาชญากรรม แต่ไม่มีใครทำ
- ไม่มีใครก่อฆาตกรรมเพียงเพื่อ... - ไม่
หาประสบการณ์เท่านั้น
ไม่มีใครนอกจากเรา
- นายไม่ได้กลัวแล้วใช่มั้ย ฟิลลิป - ไม่
แม้แต่กับฉันเหรอ
ไม่
ดีมาก
นายแค่ ทำฉันอึ้ง เหมือนทุกครั้ง
แบบนั้นยิ่งดีใหญ่
แด่เดวิด แน่นอน
- นายรู้สึกยังไง - ตอนไหน
ตอนลงมือ
ฉัน... ไม่รู้จริงๆ น่ะ
ฉันจำความรู้สึกอะไรไม่ค่อยได้หรอกนะ
จนกระทั่ง ตัวเขาอ่อนปวกเปียก และฉันรู้ว่ามันจบแล้ว
- จากนั้นล่ะ - จากนั้น ฉันรู้สึก ดีใจอย่างมหาศาล
นายรู้สึกยังไง
ฉัน... นายไม่คิดว่าปาร์ตี้ เป็นความผิดพลาดใช่มั้ย
ไม่ ปาร์ตี้เป็นจุดเชื่อมโยงสุดท้ายของงานเรา
ยิ่งกว่านั้นมันเป็น ลายเซ็นของศิลปิน
- ไม่มีลายเซ็นมันก็เหมือนกับ... - การวาดภาพแล้วไม่ได้แขวนเหรอ
ฉันว่านั่นไม่ใช่คำที่ดีนักหรอกนะ
แต่การจัดปาร์ตี้ มันอาจจะไม่ค่อยมีข้อดีเท่าไหร่
โอ้ใช่ ปาร์ตี้นี้น่ะจะน่าตื่นเต้นที่สุดที่เคยมีมา
- กับพวกเนี้ยนะ - ใช่ ถ้าพยายามนะ
พวกเคนท์ลี่ย์คงไม่น่าเบื่อนักหรอก
แต่เรา ต้องมีพวกเขา ยังไงพวกเขา ก็เป็นพ่อกับแม่ของเดวิด
- นั่นไม่ทำให้คุยกับพวกเขาง่ายขึ้นเลย - โอ้ ไม่ต้องห่วงหรอก
เจเน็ทจะประจบพวกเขาเอง เธอทำทุกอย่างเพื่อหลอกล่อเดวิด
ฉันน่ะ ไม่คิดเลยว่าเธอจะทำสำเร็จ แล้วนายล่ะ
ไม่ ฉันก็ไม่ได้คิด
คืนนี้เธออาจกลับไปหาเค็นเน็ธ
นายต้องยอมรับนะว่า
การที่ฉันเอาใจกับใส่เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นนั่นก็เพื่อ...
- ฟิลลิป - อะไร
- เอาอีกอันมาด้วย - เอาไปทำไม
เออน่า ตามฉันมา
- นี่มันอะไรกัน - เดี๋ยวก็รู้ มันวิเศษมาก
นายทำบ้าอะไรเนี่ย
ฉันกำลังทำให้งานของเรา
- เป็นงานชิ้นโบว์แดง - นายทำเกินไปแล้วนะ
หมายความว่าไง ฉัน... ฉันแค่คิดว่าคงดี ถ้ากินอาหารในนี้
บนนี้
นายไม่คิดว่าดียังงั้นเหรอ
แต่ว่า อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาเปิดมัน
ฉันนึกว่านายไม่ชื่นชมฉันซะอีก
เริ่มแล้วล่ะ แบรนด้อน
เร็วเข้า เรามีเวลาไม่มากนัก เดี๋ยวคุณนายวิลสันจะมาแล้ว
นายลืมยืมกุญแจเธอรึเปล่า
- สงสัยของฉัน ฉันให้... - แต่ฉันไม่ลืม
- ฉันบอกเธอว่าของฉันหาย - ดีมาก
- นายจะอธิบายเรื่องนี้ว่าไง - ไม่จำเป็นหรอก
นายต้องมีข้ออ้างสิ
โอ้ เราไม่อยากทิ้งแขกของเรา ให้อยู่ลำพังระหว่างกินข้าว
- แบรนด้อน เราต้องมีข้ออ้างบอกคนอื่นนะ - ก็ได้ ก็ได้ ขอคิดก่อนนะ
นายหัวเสียเกินไปแล้ว มันง่ายจะตายน่ะ ฟิลลิป
มันมีข้ออ้างที่ง่ายนิดเดียว
นี่ไง
นายห่วงอะไรเหรอ ฟิลลิป
ยังไงคุณเคนท์ลี่ย์ก็ต้องมาดูหนังสือพวกนี้
และอะไรจะดีไปกว่าการเอาพวกมัน มาวางบนโต๊ะกินข้าว
ที่ซึ่งตาแก่นั่นหยิบได้ง่ายๆ
เราเอาใจใส่ไม่ใช่เหรอ
ฮัลโหล โอ้ แน่นอน
- จัดหนังสือได้แล้ว - ใครโทรมาเหรอ
คุณนายวิลสันน่ะ
แบรนด้อน
ไม่มีอะไรทำแล้วเหรอ นอกจาก...
อะไร
- ดึงมันออกมาสิ - ไม่ได้
ถ้าคุณนายวิลสันมาเธอจะดึงให้นาย
การทำท่างี่เง่าแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น ก็เท่ากับการสารภาพ
เอานี่ไป แล้วตั้งสติซะ
ถ้านายให้ฉันเปิดไฟอย่างที่ฉันบอกล่ะก็
- ฉันก็จะเห็น... เราต้องเพอร์เฟ็ค - เออ นายมันเพอร์เฟ็ค
เราตกลงกันแล้วว่า... มีความผิดเดียวที่เราจะทำได้
ความผิดที่สร้างความผิดพลาด ความอ่อนแอเป็นความผิดพลาด
- เพราะเป็นคนเหรอ - เพราะเป็นคนธรรมดา ฉันจะไม่ยอมให้เรา
คุณติดฉัน 2 เหรียญ 40 เซ็นต์ ค่าแท็กซี่แล้วก็ทิป
- ถ้ารถไม่ติดฉันมาถึงนี่ตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว - โอ้ ดีแล้วล่ะ
เราไม่คิดว่าคุณจะกลับเร็วขนาดนี้
ฉันไปหาซื้อหัวหมูที่เราชอบตั้ง 5 ร้าน แต่มันแพงมาก
ฉันเลยคิดว่า เราไม่เห็นต้องเปลืองเงินเลย
ฉันเลยไปซื้ออาหารสำเร็จรูป ที่ร้านที่คุณคาเดลล์เคยไป
แต่ฉันบอกได้เลยว่า... คราวหน้าถ้าเราจัดปาร์ตี้อีก
- ฉันก็จะไป - สวัสดีครับคุณนายวิลสัน
โต๊ะฉันเป็นอะไรไปเหรอคะ ขอถามหน่อยได้มั้ย
คือ เรา... แค่ย้ายของมาในนี้น่ะ
แต่...
ฉันคิดว่าโต๊ะของฉันมันสวยออกจะตายไป
โอ้ มันๆๆ มันสวยมากเลย แต่ว่า...
คุณเคนท์ลี่ย์จะมาดูหนังสือเก่า ที่อยู่ในหีบใบนี้
และผมว่า คุณคงไม่อยากให้คนแก่ ต้องมานั่งคุกเข่าดูหนังสือพวกนี้หรอกนะ
ฉันว่ามันดูพิกลนะคะ
- พิกลเหรอ - มากด้วย
โดยเฉพาะเชิงเทียนนั่น มันไม่เข้ากันเลย
ตรงกันข้ามนะ ผมว่ามันควรจะอยู่... บนๆๆ บนแท่นบูชาน่ะ
ที่ซึ่งคุณจะเอาอาหารของเรา มาวางเพื่องานเลี้ยงของเรา
ถูกต้อง แต่มันมีที่ไม่พอ ให้จัดของให้ดีหรอกค่ะ
- จริงมั้ยคะ คุณฟิลลิป - คุณทำให้ดีได้
- ฉันจะบ้าตาย เอาหนังสือมาทำอะไรคะ - เราจะวางมันไว้บนโต๊ะห้องกินข้าวน่ะครับ
ถ้าถามฉัน ฉันว่ามันบ้า
ฉันไม่ว่างมาเถียงด้วยแล้วล่ะ แต่ยังไงฉันก็ว่ามันพิกลนะ
- เป็นอะไรของนาย - ฉันว่าเธอเห็นนะ
- เห็นอะไร - ก็เชือกน่ะสิ
- เราต้องเอามันไปซ่อน - ทำไม
- ทำไมเหรอ - ใช่ ทำไม ก็แค่เชือกเส้นนึง
มันเป็นของใช้ที่ธรรมดามาก จะซ่อนทำไม
มันควรจะอยู่ในลิ้นชักในครัว
- คุณนายวิลสัน - คะ
มีแชมเปญในถังน้ำแข็งนะ
- เราคงไม่เลี้ยงแชมเปญหรอกนะ - เลี้ยงสิ
โอ้แหม มีปาร์ตี้แบบนั้น ฉันแต่งตัวหน่อยดีกว่า
บ้านคุณคาเดลล์เสิร์ฟแชมเปญ ในโอกาสพิเศษเท่านั้น
เขากับฉันเคยดื่มแก้วเดียวกันด้วยซ้ำนะคะ ตอนวันเกิดของฉัน
คืนนี้ คุณจะได้รำลึกถึง คืนอันแสนหวานอันนั้น
ขอได้มั้ย
คุณคาเดลล์จะมาด้วย
โอ้ โอ้ ตายแล้ว คุณคาเดลล์เป็นคนดีมาก
- รูเพิร์ทมาด้วยเหรอ - ฉันนึกว่าบอกนายแล้ว
- โอ้ ฉันสนุกมากตอนทำงานให้คุณคาเดลล์ - เปล่า ไม่ได้บอก
เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก
มีบางคนบอกว่า เขาเป็นคนแปลกๆ แต่ฉันมักจะ...
ตายแล้ว ทำให้เสร็จดีกว่า
ฉัน... นึกว่านายชอบรูเพิร์ท
- ฉันชอบ - งั้นทำไม
คนบนโลกนี้น่ะ รูเพิร์ท คาเดลล์ เป็นคนนึงที่ขี้สงสัยที่สุด
เขาเป็นคนนึงที่อาจชื่นชมเรื่องนี้ ในแง่ของศิลปะนะ
- นี่แหละที่น่าตื่นเต้น - ฉันดีใจที่นายตื่นเต้น
- แต่ฉันกลัว ฉันรู้ - ฉันว่านายเบาเสียงหน่อยจะดีกว่านะ
ถ้าเป็นคนอื่นมันก็ง่ายเกินไป แล้วก็น่าเบื่อด้วย
อย่าง รูเพิร์ทน่ะ ฉัน...
เคยคิดชวนเขามาร่วมก๊วนกับเราด้วยซ้ำ
- ไม่ชวนล่ะ ยิ่งเยอะก็ยิ่งดี - เพราะเขาไม่มีความกล้าน่ะสิ
แต่เขาพัฒนาได้ เขาฉลาดมาก
แต่เขาค่อนข้าง จู้จี้ไปหน่อยน่ะ เขาโกหกได้ เขาชื่นชมได้แต่จะไม่ทำ
นี่แหละที่เราเหนือกว่า ฟิลลิป เรามีความกล้า แต่รูเพิร์ทไม่มี
คุณคาเดลล์ขาเสียในสงคราม เพราะความกล้าของเขา
ขณะที่คุณอยู่เฉยๆ คุณฟิลลิป
- โอ้ มากันแล้ว พร้อมแล้วนะ - พร้อมเหมือนอย่างเคยครับ
คุณก็อย่ามัวแต่ยุ่งกับเปียโน ที่มันกินไม่ได้แล้วกันนะ
คุณผอมไปแล้วรู้มั้ย
แล้วก็อย่าให้พวกเขา สวาปามหัวหมูก่อนคุณล่ะ
หวังว่ามันคงสำเร็จนะ อุ๊ยตายแล้ว ถาดฉัน
เอาไปในครัวเลย ผมจะเปิดประตูเอง
คุณช่วยเราจากความยุ่งวุ่นวายแท้ๆ ถ้าคุณเปลี่ยนโต๊ะฉันแล้วเอาพวกนี้ไปไว้...
ความมันส์เริ่มขึ้นแล้ว
หวัดดี เข้ามาสิ
- เป็นไง แบรนด้อน - ดี วางหมวกไว้นั่นแหละ ขอบใจ
นี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ
ใช่ ฉันถึงได้พูดงี่เง่าตอนโทรศัพท์ เซอร์ไพรส์ล่ะสิ
- หวัดดี เค็นเน็ธ ดีใจที่เจอ - เช่นกัน พักนี้ยุ่งรึเปล่า
ไม่ ไม่มีอะไรหรอก นายล่ะ
ไม่ยุ่งแค่เตรียมตัวสอบแค่นั้นเอง
ฉันต้องเริ่มอ่านหนังสือก่อนคนอื่นเสมอน่ะ
- นี่ฉันมาเป็นคนแรกเลยเหรอ - ใช่แล้ว
ทำไมฉันมาปาร์ตี้เร็วทุกทีเลย
อาจเพราะนายตรงเวลาเสมอน่ะ คุณนายวิลสัน ขอแชมเปญด้วย
โอ้ นี่ ไม่ใช่วันเกิดใครใช่มั้ย
ไม่ต้องห่วงนะ เค็นเน็ธ มัน... แทบจะตรงกันข้ามเลย
- ตรงกันข้ามเหรอ - ฟิลลิปจะกล่าวลาชั่วคราวน่ะ
ฉันจะไปส่งเขาที่คอนเน็คติกัตหลังปาร์ตี้
- โอ้ นายจะไปไหน - บ้านแม่ แบรนด้อน 2-3 อาทิตย์น่ะ
- ฉันจะ... ถูกล็อคตัวซักพัก - อะไรนะ
เพื่อให้เขาฝึกวันละ 6 ชั่วโมงน่ะ ฉันจะให้เขาเล่นเปียโนเปิดตัว
- ที่ทาวน์ฮอล - วิเศษเลย
- เอาให้ทุกคนอึ้งไปเลยนะ - ขอบใจ
เหมาะสมที่สุดเลย
คิดงั้นเหรอคะ
- เฮ้ - อะไรเหรอ
- ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจัง - ทำไม
ก็ มันเหมือนเป็นงานเลี้ยงอำลาน่ะสิ
โอ้ ต้องเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นก 2 ตัวนะ
งานนี้จัดให้ คุณเคนท์ลี่ย์ด้วย
- พ่อเดวิดเหรอ - ใช่
- โอ้ แล้ว... เดวิดจะมาด้วยเหรอ - แน่นอน
- แล้วมีใครมาอีก - โอ้ ไม่มีใครที่นายไม่รู้จักหรอก
- มีพวกเคนท์ลี่ย์ เจเน็ท วอล์คเกอร์ - เจเน็ทเหรอ
ใช่ ฉันนึกว่านายจะดีใจซะอีก ไม่ดีใจเหรอ
แบรนด้อน เจเน็ทกับฉันน่ะเลิกกันแล้ว
- ไม่รู้เหรอ - โอ้ โทษ... โทษทีนะ คือฉันไม่รู้
นายก็รู้นี่ ฟิลลิป
โอ้ ฉันได้ยินแต่ข่าวลือ แต่ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก
- นายน่าจะสนหน่อยนะ - ทำไม
- ก็ เจเน็ทกับเดวิดน่ะ เขา... - หวัดดีค่ะ คุณนายวิลสัน
- ตายจริง / ขอตัวนะ - ช่วยตัวเองนะ / ร่าเริงหน่อยสิ
เพราะฉันว่าโอกาสของนาย กับสาวน้อยคนนั้นจะดีกว่าที่นายคิดนะ
หมายความว่าไง
เจเน็ท
หวัดดีทุกคน พ่อเทพบุตร
ระวังผมฉันหน่อย ฉันทำตั้งหลายชั่วโมงนะ
ตัวหอมจัง กลิ่นอะไรเหรอ
น้ำหอมที่เธอให้ตอนคริสต์มาสน่ะ
- นึกแล้วฉันรสนิยมดี - แน่นอน เธอสวยจังเลย
ฉันไม่ยอมแพ้กาลเวลาหรอก
ตลกมากเหรอ ไม่ยักรู้ว่าฉันตลกเป็น
แต่พอฉันพยายามตลกเนี่ย มุกก็ฝืดซะงั้นแหละ
- ฟิลลิป ยอดรัก - หวัดดี
ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องคุณกับทาวน์ฮอลนะ
พนันได้ว่า คุณจะไปแสดงฝีมือของคุณ แล้วก็...
- ดังสุดๆ - นี่พวกเธอเจอกันแล้วเหรอ
- หวัดดี เค็น - หวัดดี เจ็น
มันวิเศษมากว่ามั้ย ฉันโดนจับได้ซะแล้ว
ดื่มแชมเปญกันหน่อยเป็นไง
หวัดดี แชมเปญ
เห็นมั้ยฉันพยายามตลกแล้ว แต่ไม่ขำ
เป็นไงบ้าง เค็น
- ก็ดี ขอบคุณ งานใหม่เป็นไง - มันดีมั้ย
ก็เขียนคอลัมน์น่าเบื่อเรื่อง "วิธีรักษารูปร่าง"
- เขียนให้ใครเหรอ - โอ้ ก็นิตยสารเล็กๆ ชื่ออัลลัวน่ะ
ขอบคุณค่ะ
- นี่ภาพใหม่ใช่มั้ยเนี่ย - ใช่แล้ว เธอชอบรึเปล่าล่ะ
- มันก็... รูปอะไร - อะ นิว ยังก์ อเมริกัน พรีมิทีฟ
ฉันมีน้องสาวอเมริกันคนใหม่ เธอแค่ 3 ขวบ แถมนิสัยดิบสุดๆ เลย
คนสารเลว
อะไรนะ
ตอนเข้ามาเนี่ย ฉันเห็นภาพใหม่อีกภาพนึงไม่ใช่เหรอ
คงไม่ใช่มั้ง ภาพไหนเหรอ
มีใครอีกมั้ยนอกจากคาเดลล์
- มี เพื่อนเก่านายอีกคนนึงน่ะ / เหรอ - นี่ไง
- เขามาด้วยเหรอ ดี ไม่เลว - ฉันอยากบีบคอคุณจริงๆ แบรนด้อน
ฉันทำอะไรผิดเหรอ
อารมณ์ขันของคุณน่ะ มีเจตนาร้ายเกินไปแล้วนะ
นี่เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
- ชวนเค็นเน็ธมาทำไม - ก็แล้วทำไมล่ะ
คุณก็รู้ดีว่าทำไม
เราเลิกกันตั้งหลายปีแล้ว และฉันก็หมั้นกับเพื่อนสนิทเขาแล้ว
- เดวิดน่ะเหรอ - ใช่ เดวิด
ซึ่งมันทำให้ทุกอย่างดีขึ้นมากเลย
โอ้ ฉันขอโทษนะ แต่มันลำบาก ถ้าจะให้ตามเรื่องหัวใจเธอให้ทันน่ะนะ
จากฉันก็ไปเค็นเน็ธ คราวนี้ก็เดวิด
ทำไมถึงเปลี่ยนจากเค็นเน็ธเป็นเดวิดได้ล่ะ
- ฉันว่านิสัยเขาดีกว่าน่ะ - เขารวยกว่าต่างหากมั้ง
อย่ามาแสดงความถ่อยกับฉันนะ
- คือ... - เรื่องปฏิบัติฉันได้เกรดดี
- เรื่องดื่มของนายล่ะ - ก็ดี
กี่ปีแล้วที่ไม่ได้พูดคำว่า "โอ้ มันจั๊กจี้" คุณไม่ต้องบอกนะ
- นี่รูเพิร์ทจะมาด้วยเหรอ - โอ้ ฉันชวนเขามา แต่ไม่รู้เขาจะมามั้ย
- ขอให้มาทีเถอะ เขาเป็นยังไงล่ะ - เขาเป็นใคร
รูเพิร์ท คาเดลล์ เป็นครูพ่อบ้าน ตอนเราเรียนเตรียมน่ะ
ครูพ่อบ้านของคุณ 3 คนเนี่ยนะ
4 คนต่างหาก เขาพยายามสอนเดวิดด้วย
รูเพิร์ทพิมพ์หนังสือแล้วไม่ใช่เหรอ
- แล้วรุ่งมั้ย เผื่อจะมีงานให้ฉันบ้าง - รูเพิร์ทพิมพ์เฉพาะหนังสือที่เขาชอบ
- ปกติเป็นปรัชญา - โอ้ พิมพ์น้อย คำใหญ่ ขายไม่ออก
- ใช่ - รูเพิร์ทน่ะ เขาเป็นคนหัวรุนแรง
รู้มั้ยเขาเลือกหนังสือจากสมมุติฐานว่า... ทุกคนไม่แค่อ่านได้ แต่คิดได้ด้วย
- เขาเป็นคนแปลก แต่ฉันชอบเขานะ - นายชอบอยู่แล้ว
ลองคิดถึงนายกับรูเพิร์ทตอนที่อยู่โรงเรียนสิ
แบรนด้อนจะนั่งจนหมดชั่วโมง แทบเท้าอาจารย์เลย
แบรนด้อนอยู่แทบเท้าเลยเหรอ รูเพิร์ทคนนี้เป็นใครน่ะ
รูเพิร์ทเขาเคยเล่าเรื่องแปลกด้วยไม่ใช่เหรอ
- จริงเหรอ เรื่องแบบไหนล่ะ - ฉันว่าเค็นเน็ธคงจะหมายถึง...
รูเพิร์ทหมดความอดทนกับ แบบแผนของสังคม
ตัวอย่างเช่น เขาคิดว่า...
การฆาตกรรม เป็นความผิดของคนส่วนใหญ่
- แต่... - เป็นสิทธิ์ของคนไม่กี่คนน่ะ
ใช่
- เป็นสิทธิ์ของไม่กี่คนงั้นเหรอ - ฉันกำลังจับเวลา...
- หัวหมูอยู่น่ะค่ะ - ไม่เป็นไรคุณนายวิลสัน ผมเปิดเอง
- โอ้ คุณเคนท์ลี่ย์ ดีใจที่คุณมาได้นะ - ขอบใจ แบรนด้อน
คุณนายเคนท์ลี่ย์ไม่สบาย ฉันก็เลยพาน้องสะใภ้มา
- คุณนายแอ็ตวอเตอร์ เธอพักอยู่กับเรา - ดีใจที่คุณมา คุณนายแอ็ตวอเตอร์
ฉันก็ดีใจที่มาค่ะ ฉันอยู่นิวยอร์ก 2 อาทิตย์แล้ว
อลิซแทบจะป่วยตลอดเวลาเลย
และเฮนรี่ก็จัดรายการห้องสมุด ของเขาตลอดเวลาด้วย
โอ้ ไม่ แอนนิต้า บางครั้งฉันยังอ่านหนังสือตัวเองเลย
แต่ฉันเป็นแขกมาเยี่ยมนะ
นี่เป็นปาร์ตี้ที่ 2 ของฉัน
- ฉันว่ามันคงยุติธรรมนะคะ ถ้า... - ส่งของมาสิคะ
- ผมเสียใจด้วยที่คุณนายเคนท์ลี่ย์ป่วย - ขอบคุณค่ะ
- แค่เป็นหวัดน่ะ - เป็นหวัดช่วงนี้ของปีมันอันตรายนะคะ
ให้คุณนายเคนท์ลี่ย์พักผ่อน ห่มผ้าเยอะๆ ก็แล้วกัน
- เธอทำแล้ว ขอบคุณ - ใช่ นี่แหละเคล็ดลับ
เป็นหวัดก็อันตรายด้วยเหรอ
- ฉันล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ เลย - โอ้ ไม่เลยครับ
- แน่นอน 2 ปีก่อนหน้าร้อนแบบนี้ - ผมรู้สึกดีซะด้วยซ้ำ
- ที่คุณมาได้ - ฉันก็ไม่สบาย ฉันนอนซมอยู่ 3 อาทิตย์
- หมอน่ะเตรียมห้องให้ฉันด้วยซ้ำน่ะค่ะ - ขอโทษนะครับ
ทางนี้ครับ คุณนายแอ็ตวอเตอร์
- โดยเฉพาะที่งานเลี้ยง - โดยเฉพาะงานนี้
เรื่องนี้อยู่ในหัวฉันตลอดเลย
- เดวิด - โอ้ เปล่าๆๆ
- คุณจำผิดแล้ว นี่เค็นเน็ธ ลอว์เร้นซ์ - โอ้ ขอโทษนะคะ
ไม่เป็นไร แอนนิต้า
ขนาดคนสายตาไม่สั้น ยังจำเขาสลับกับเดวิดประจำเลย
แต่พักนี้เราไม่ค่อยได้มีโอกาสสังเกต ความคล้ายของพวกเขาเท่าไหร่นะ
- เธอยังเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ - ผมพยายามอยู่ครับ
โอ้ พวกเขาเหมือนกันแต่ตัวแค่นั้นแหละ
ผมเชื่อว่าพวกคุณรู้จักคุณวอล์คเกอร์
เจเน็ท ที่รัก
ฉันเพิ่งดูดวงของเธอเสร็จ ก่อนที่จะมาที่นี่เองนะจ๊ะ
- บอกหน่อยสิคะ - ดวงดาวใจดีมาก
มันบอกว่าจะมีงานแต่งงานกับชายหนุ่ม
ตัวสูง ผมสีบลอนด์และเขาก็มีพ่อที่น่ารัก
โอ้ ฉันเป็นคนบอกเธออาทิตย์ก่อนนี่นา
โอ้ ฉันก็ว่าคุณบอกแต่ว่า... ดวงดาวยืนยันด้วย
- วิเศษเลยค่ะ - ผมขอแนะนำคุณฟิลลิป มอร์แกน
- สวัสดีครับ - โอ้ มือเธอเจ็บนี่จ๊ะ
นิดหน่อยครับ แค่โดนบาดแค่นั้น
- โดนอะไรมาเนี่ย - แก้วมันร้าวแล้วก็แตกแค่นั้นเองน่ะ
- ผมเอาแชมเปญมาให้คุณน่ะครับ - โอ้ ได้ก็ดีจ้ะ
พ่อฉันเคยดื่ม 1 แก้ว ตอน 11 โมงเช้าทุกวัน
แต่แน่นอนว่า เฮนรี่ไม่ชอบ
คุณเคนท์ลี่ย์ คุณจะดื่มอะไรดีครับ
ฉันอยากได้สก็อตซ์กับน้ำมากกว่าถ้าเธอไม่ว่า
- แล้วเดวิดมามั้ย - คือ...
- ผม... นึกว่าเขาจะมากับคุณซะอีก - เขาโทรบอกจะมาเจอเราที่นี่ไงล่ะ
- เขาโทรมาจากไหนคะ - โอ้ แม่บ้านเราคุยกับเขา
เขาอยู่ที่คลับอ่านหนังสือ เรื่องการตรวจสอบ... เทนนิสน่ะ
ปัญหาของเดวิดเนี่ย ก็คือเขาไม่ต้องเรียน เขาฉลาดเกินไป
- เดวิดเขาทำได้ดีมากด้วย - ขอบคุณค่ะ
- คุณนายเคนท์ลี่ย์เป็นยังไงคะ - เหมือนเดิม คราวนี้เป็นหวัดน่ะนะ
ขอให้เดวิดมาถึงเร็วๆ เถอะ เธออยากให้เขาโทรหา
เดวิดเป็นลูกคนเดียวของเธอน่ะค่ะ
เขาก็เป็นลูกผมเหมือนกัน แต่ผมยินดีปล่อยให้เขาโตเอง
ฉันโทรไปบอกเธอดีมั้ยคะว่าเขามาช้าน่ะ
- อย่าตามใจเธอนักเลยน่า - เดวิดอาจจะแวะหาเธอก่อนก็ได้
- คุณเคนท์ลี่ย์ - ขอใช้โทรศัพท์หน่อยค่ะ
- โอ้ แน่นอน มันอยู่ในห้องนอนน่ะ - ดีจัง
- เธอพร้อมจะ... เอาอีกแก้วรึยัง - เดี๋ยวพร้อมค่ะ
- ผมไม่ค่อยรู้เรื่องโหราศาสตร์หรอกครับ - พร้อมแล้ว ขอบคุณ
น่ารักจริงๆ เดวิดคงถึงบ้านแล้ว
ค่ะ ฉันจะลองโทรไป
เค็นเน็ธ แก้วนายน่ะ เหลือน้อยแล้วนะ
พอแล้ว ขอบใจ
- เอานี่ไปให้เจเน็ททีสิ - ได้ ทำไมเหรอ
เปล่าหรอก แต่นี่ของเธอน่ะ นายคงอยากเอาไปให้เธอ
เธอโทรศัพท์อยู่ในห้องนอน
- และนายก็อยากจะให้เดวิดมาเห็น - ไม่ๆ แบบนั้นคงช็อคเกินไป
- เธอเกิดเมื่อไหร่จ๊ะ - 14 กรกฎาคมครับ
- รู้แค่นี้ทำนายอนาคตได้เหรอครับ - แน่นอนจ้ะ แต่ฉันแค่มือสมัครเล่นนะ
ผมว่าคุณต้องเก่งมากเลย
ฉันจะพยายาม ฉันว่าเธอคงอยากรู้ว่า คอนเสิร์ตของเธอจะไปได้สวยมั้ยนะ
ใช่ครับ
เดี๋ยวขอดูก่อนนะ
เธอเกิด 14 กรกฎาคม ราศีกรกฎ
เธอเป็นบุตรดวงจันทร์ ได้รับอิทธิพลจากดวงจันทร์เยอะ
- ขอดูมือหน่อยนะจ๊ะ - ครับ
- เธอจำเวลาตกฟากของตัวเองได้รึเปล่า - จำไม่ได้ครับ
นิ้วดี แข็งแรง รักศิลปะ
แล้ว เรื่องคอนเสิร์ตล่ะครับ
มือเนี่ย จะนำพาชื่อเสียงมาให้
โอ้ ใช่ คือ ฉันคิดว่า... ฉันเป็นคนโชคดีมากนะ
ฉันรอแกรนด์โอเพ่นนิ่งอยู่น่ะ
- งานไหนเหรอครับ - งานญาติเธอไง
- อ้อครับ แน่นอนครับ - เธอจะเล่นเหรอ ดีจังเลย
- ภรรยาคุณฝากความรักมาน่ะ - เดวิดยังไม่ถึงเหรอ
ยังค่ะ แต่เดี๋ยวเขาอาจจะมานี่ก็ได้
เธอเล่นดีขึ้นนะ ฟิลลิป
รูเพิร์ท ผม... ผมเริ่มคิดแล้วว่าคุณจะไม่มา
เธอรู้จักฉันดีกว่านั้น
คุณนายแอ็ตวอเตอร์ ผมขอแนะนำคุณ รูเพิร์ท คาเดลล์
- ยินดีค่ะ - ขอบคุณครับ / คุณเคนท์ลี่ย์
- สวัสดีครับ คุณเคนท์ลี่ย์ - รูเพิร์ท คาเดลล์
- ครูพ่อบ้านที่ซัมเมอร์วิลล์ - เป็นอดีตน่ะครับ
งั้นคุณต้องเคยสอนเดวิดลูกผม
- ชมกันเกินไปแล้ว สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- โอ้ คุณวอล์คเกอร์ - คุณรู้ได้ยังไง
- แบรนด้อนเคยพูดถึงคุณ - เขาเป็นธรรมกับฉันมั้ยคะ
คุณควรจะได้มันเหรอ
แหม พ่อหนุ่มเค็นเน็ธ ลอว์เร้นซ์
- โตขึ้นเป็นกองเลยนะ - หวัดดีครับ
เอาเถอะน่า เค็นเน็ธ โรงเรียนเลิกแล้ว เธอพูดได้แล้ว
รูเพิร์ท คุณเหมือนเดิมเลย ดีใจจังที่เจอคุณ
- ทำไม - ก็...
อย่าถือเลยน่า ดีใจที่เจอเธออีกนะ
ที่ถืออยู่เนี่ย หน้าตาเหมือนแชมเปญเลยนะ
- ใช่เลยครับ - อ้า แชมเปญดีซะด้วย
- เนื่องในโอกาสอะไร - อย่างที่โทรไปบอกแหละครับ
มันเป็นปาร์ตี้เล็กๆ สำหรับคุณเคนท์ลี่ย์
เขาจะได้ดูหนังสือพวกนั้น จากนั้นมันกลายเป็นว่า...
- ฟิลลิปกับผมกำลังจะไป - ใช่ เธอบอกฉันแล้วแบรนด้อน
- จริงเหรอ - ใช่
ผมกะว่าจะให้เป็นงานอำลาของฟิลลิปน่ะ
- เลยเลี้ยงแชมเปญอย่างงั้นเหรอ - ครับ
- นั่นสินะ - มันจริงนะครับ
เธอมักจะติดอ่างเสมอเวลาที่เธอตื่นเต้นนะ
- ผมคงจะตื่นเต้นเสมอเวลาจัดงานเลี้ยงน่ะ - งั้นเหรอ
- คุณคาเดลล์คะ - โอ้ คุณนายวิลสัน
นี่อะไรครับเนี่ย
- ฉันมีหัวหมูที่คุณชอบ - ผมไม่ชอบแล้ว
- แย่จังเลย - เปล่าๆ ผมแหย่เล่น แหย่เล่นน่ะ
- คุณนี่ร้ายจังเลยนะ - ขอบคุณครับ ขอบคุณ
แล้วคุณจะชอบของแกะสลัก
อีกเดี๋ยวของที่เหลือจะมาอยู่นี่ทั้งหมดนะคะ
คุณแบรนด้อน ฉันเจอไอ้นี่ด้วยค่ะ
ผมนึกไม่ออกเลยว่า... เธอทำอะไรหายบ้าง
เยี่ยมมากเลยครับ คุณนายวิลสัน
ฉันอาจแต่งงานกับเธอ
โอ้ หน้าตาน่าทานจัง ขอให้เดวิดมาเร็วๆ เถอะ
- แล้วเดวิดอยู่ไหน - ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันน่ะค่ะ
แต่เขาสายมาก คุณเคนท์ลี่ย์ก็กระวนกระวาย
แล้วคุณล่ะ
- ฉันเหรอ ฉันหิว - แบรนด้อน ไอ้นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย
- หีบที่ผมเจอที่อิตาลี - ไม่ๆๆ ทำไมเราถึงกินอาหารบนนี้
- โอ้ ผมเปลี่ยนห้องอาหารเป็นห้องสมุดน่ะ - อ๋อ เธอคงเจอหีบใบใหม่แล้วสิน่ะ
ใบที่มักจะไปอยู่ในนิทานก่อนนอน ที่เขาเคยเล่าตอนเรียนเตรียมน่ะ
"เดอะ มิสเซิ่ลโท บาว" นี่เป็นนิทานเรื่องโปรดเธอไม่ใช่เหรอ
มันเกี่ยวกับอะไรคะ
ผมจำไม่ได้ว่าขึ้นต้นยังไงนะ แต่มันเกี่ยวกับสาวสวยคนนึง
เธอเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว และวันแต่งงานเธอแกล้งเข้าไปซ่อนในหีบ
- ใช่ นั่นแหละ - โชคไม่ดีที่มันมีสปริงล็อค
50 ปีต่อมาเขาเจอกระดูกของเธอ
- ฉันไม่เข้าใจความขี้เล่นของเธอเลย - ทุกคนช่วยเหลือตัวเองนะ
พูดถึงกระดูกน่ะ เธอเคยเห็นเด็กใหม่ที่สแตรนมั้ยจ๊ะ
- เห็นค่ะ ฉันชอบ - งั้นก็ดี
ฉันไม่ค่อยชอบเด็กใหม่เลย พวกราศีพิจิก
ไม่ค่ะ ฉันก็ไม่ชอบเธอ แต่ชุดเธอสวยสุดๆ เลย
- ใช่ น่าดูมาก - มันสวยที่สุดค่ะ
- ผมต้องไปแล้วล่ะครับ - ถ้าเป็นผู้ชายน่ะ ฉันชอบเจมส์ เมสัน
- เขาเก่งเหรอ - เขาวิเศษที่สุดเลย
เขามีเสน่ห์อย่างร้ายกาจมาก
- เขาราศีพฤษภ เป็นคนดื้อรั้น - จริงเหรอครับ
แต่ฉันมีอะไรจะสารภาพ
รู้มั้ยว่าฉันน่ะชอบเมสัน พอๆ กับเอรอล ฟลิ้นท์เลย
- แต่ฉันชอบแครี่ แกร้นท์ ค่ะ - โอ้ ฉันก็ชอบจ้ะ
- ราศีมังกร เขาชอบเสี่ยง สูงส่ง มันน่า... - ใช่ค่ะ
อ้อ แน่นอนครับ
โอ้รู้มั้ย เขาเล่นเรื่องใหม่กับเบิร์กแมนด้วย
มันชื่ออะไรนะ
เรื่อง "ซัมติง ออฟ เดอะ ซัมติง" ไม่ๆ นั่นมันอีกเรื่องนึง
ชื่อมันแค่ "ซัมติง" เฉยๆ
- อะไรติงๆ เนี่ย อะไรประมาณนั้นน่ะ - ชื่อมันติดอยู่ที่ริมฝีปากใช่มั้ยครับ
ฉันเหมือนกันน่ะ มันแค่ "ซัมติง" อะไรนี่แหละ ฉันชอบนะ
- เบิร์กแมน - เธอราศีกันย์
- เธอชอบเรื่องพวก... อย่างว่าน่ะ - ฉันว่าเธอสวยดีค่ะ
ผมน่ะเคยไปดูหนังครั้งนึงครับ ผมเห็น แมรี่ พิคฟอร์ด ด้วย
โอ้ ฉันเคยชอบเธอด้วยนะ แล้วคุณล่ะชอบเธอมั้ย
- เธอราศีกันย์ครับ พวกนี้ชอบพวก... - คุณดูเธอเล่นเรื่องไหนล่ะ
ผมจำไม่ได้แล้ว เรื่อง... ซัมติง ซัมติง หรือแค่ "ซัมติง" เฉยๆ นี่แหละ
- ไม่สิ มัน "ซัมติง" นี่แหละ - ขอโทษค่ะ
- ฉันไม่เชื่อว่าคุณเคยไปดู - อ๋อเหรอ
ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะกินหัวหมูน้อยๆ หน่อย
- แคลอรี่สูงนะ - เร็ว ทุกคน ไม่ต้องเกรงใจนะ
ฟิลลิปนายช่วยคุณนายแอ็ตวอเตอร์หน่อยสิ
ด้วยความยินดีครับ เชิญนั่งครับ ผมเอาไปให้เอง
ขอบใจมากพ่อหนุ่ม
ฉันต้องขอโทษแทนเดวิดด้วย ไม่รู้อะไรรั้งเขาไว้
เขาเข้าเมืองเฉพาะสุดสัปดาห์ และเดวิดก็เพื่อนเยอะซะด้วย
มาค่ะ ฉันช่วย ขาวหรือดำ
เอาอย่างละหน่อยให้คุณนายแอ็ตวอเตอร์
แล้วคุณล่ะ
- ฉันไม่กิน - แปลกจัง
ไม่เคยได้ยินว่ามีคนไม่กินไก่ คุณล่ะแบรนด้อน คุณน่าจะกินนะ
- ทำไมไม่กินล่ะ ฟิลลิป - ฉันไม่กิน
มันต้องมีเหตุผลสิ ฟรอยบอกว่าทุกอย่างมีเหตุผล
- แม้แต่ฉัน - ไม่มีเหตุผล เจเน็ท
เท่าที่จำได้ เธอเคยมีเหตุผลตลกๆ นี่ ใช่มั้ย แบรนด้อน
- ใช่ครับ - นึกแล้วต้องมีสาเหตุ
- อะไรเหรอคะ บอกหน่อยสิ - ไม่มีอะไรมากหรอก
ฉันว่ามันน่าฟังมากเลยล่ะ
เร็วสิ แบรนด้อน ได้โปรดเถอะ
มันเกิดขึ้นราว 3 ปีก่อน ในคอนเน็คติกัต
แม่ผมมีบ้านอยู่ที่นั่นน่ะ
พวกเราจะไปกินไก่กัน เราก็เลยเดินไปที่ฟาร์ม
มันเป็นเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ฤดูใบไม้ผลิ
ฝั่งตรงข้ามหุบเขามีระฆังโบสถ์ดังอยู่
และในทุ่ง ฟิลลิปทำบางอย่าง กับคอของไก่ 2-3 ตัว
- ตายจริง - มันเป็นบทบาท...
ที่เขามักแสดงได้เก่งมากน่ะครับ
แต่เช้านี้การจับของเขาเนี่ย มันอาจจะ... ค่อนข้างนุ่มนวลไปหน่อย
เพราะ 1 ในเมนูบนโต๊ะมื้อค่ำของเราน่ะ ฟื้นขึ้นมาดื้อๆ
- เหมือนลาซารัส เขาหน้าแดง - โกหก
ฟิลลิป
เรื่องนี้ไม่มีความจริงเลยซักคำ ผมไม่เคยบีบคอไก่เลย
- ฟังนะ ฟิลลิป - ฉันไม่เคยบีบคอไก่ นายก็รู้นี่
ขอโทษนะ แต่ฉันว่ามันตลกมาก ที่พวกคุณจริงจังกันกับเรื่องไก่ตัวนึงน่ะ
โทษทีครับ เราทำตัวน่าขำ แล้วก็หยาบคาย
ขอโทษแทนเราทั้งคู่และนิทานด้วย
แล้ว...
- มันจบแล้วเหรอ - เกรงว่าอย่างงั้น รูเพิร์ท
โอ้ เสียดายจังเลย
จะว่าไปแล้วพวกเธอน่าจะบีบคอกันเอง มากกว่าบีบคอไก่นะ
- คุณคาเดลล์ คุณนี่... - แต่เกียรติของคนเราก็คือ การเดิมพัน
และฉันคิดว่าไก่มีเหตุผลที่ดีที่มันถูกฆ่า
เหมือนกับสาวผมบลอนด์
ฟูกที่เต็มไปด้วยแบงก์ดอลลาร์ หรือด้วยเหตุผลใดๆ ที่ไร้จินตนาการนะ
คุณคงไม่เห็นชอบ กับการฆาตกรรมนะ ถามจริงๆ
ครับ ผมเห็นชอบ ลองคิดถึงปัญหาที่มันช่วยแก้ไขสิ
การว่างงาน ความยากจน การเข้าแถวซื้อตั๋วหนัง
ฉันต้องขอบอกว่าฉันลำบากที่สุดเลย
ตอนซื้อตั๋วละครเพลงเรื่องนั้น ชื่ออะไรนะ คุณรู้นี่
เรื่อง "ซัมติง วิท ว็อตส์ เฮอร์ เนม"
- คุณนายแอ็ตวอเตอร์ครับ - ระวังนิ้วชี้หน่อยนะครับ
และที่นั่งคู่แถวแรกเป็นของคุณแล้ว คุณจะได้ถ่ายรูป
การมาร้านอาหารเชือกกำมะหยี่ของเรา ลำบากรึเปล่าครับ
- สุดๆ เลยค่ะ - มันเป็นเรื่องธรรมดาครับ
สะบัดมีดทีนึง มาดาม และถ้าหากว่าคุณจะกรุณามาทางนี้
โอ้ไม่ เหยียบ ขึ้นไป บนศพหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟ ขอบคุณ
นี่ครับโต๊ะคุณครับ
- รูเพิร์ท คุณสุดๆ ไปเลย - มีเสมียนโรงแรมคนนึง
- ที่ผมอยากแทงเหมือนกันนะ - โอ้ไม่ โทษที
มีดไม่ได้มีไว้ใช้ กับพนักงานโรงแรมหรอกนะ
มันอยู่ในประเภท...
- "ตายเพราะถูกทรมาน อย่างช้าๆ" - โอ้...
เหมือนผู้รักนก เด็กเล็กๆ และนักเต้นแท็พน่ะ
เจ้าของที่มันก็อีกเรื่องนึง คุณหาอพาร์ตเมนต์อยู่เหรอ
โทรหาคุณ แซช เวท แห่งแผนกอุปกรณ์ทื่อของเราสิ
ไอเดียเริ่ดมากๆ
ถ้ามันตรงกับวัตถุประสงค์ของคุณ
- แต่จากนั้นเราทุกคนจะฆ่ากันเองนะ - โอ้ไม่ ไม่ครับ
การฆาตกรรมนั่นหรือควรจะเป็นศิลปะ
มันอาจจะไม่ใช่พวกเซเว่น ไลฟ์ลี่ แต่เป็นศิลปะ
เพราะฉะนั้นเอกสิทธิ์ของการฆาตกรรม ควรจะสงวนเอาไว้ให้
บุคคลเพียงไม่กี่คน ที่เหนือกว่าคนอื่นจริงๆ นะครับ
และเหยื่อเป็นสิ่งที่อยู่ต่ำกว่า ผู้ซึ่งชีวิตไม่มีความสำคัญ
แน่นอน
ผมไม่ถือกับพวกหัวรุนแรงที่รู้สึกว่า... ควรมีการเปิดฤดูกาล
สำหรับการฆาตกรรมโดยส่วนตัว
จริงๆ แล้วผมอยากจะให้มี... สัปดาห์เชือดคอมากกว่า
หรือวันสำหรับรัดคอน่ะครับ
มันอาจเป็นเพราะผมแก่แล้ว แต่ผมต้องสารภาพว่าผมไม่ปลื้มกับ...
- อารมณ์ขันแบบนี้ - อารมณ์ขันเป็นสิ่งที่ไม่ตั้งใจ
คุณไม่จริงจังกับเรื่องนี้ใช่มั้ย
- เขาจริงจังครับ - โอ้ ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย
เปล่า ทำไมคุณคิดแบบนั้น
แบรนด้อน การบอกว่าการฆาตกรรมเป็นศิลปะ
- ซึ่งผู้ที่อยู่เหนือกว่าควรฝึกฝน - ในฤดูกาล
- ผมรู้ว่าคุณไม่จริงจัง - ผมจริงจัง ผมเป็นคนจริงจังมากเลย
งั้นขอถามหน่อยว่าใครตัดสินว่า... คนแบบไหนที่ด้อยกว่า
- และควรเป็นเหยื่อให้ฆาตกรรม - มีไม่กี่คนที่มีสิทธิ์ฆาตกรรม
แล้วพวกนั้นเป็นใครล่ะ
โอ้ ผมเอง
ฟิลลิป รูเพิร์ทก็เป็นไปได้
เสียใจด้วยนะ เค็นเน็ธ ไม่มีเธอ
- ผมจริงจังอยู่นะ - เราเหมือนกันคุณเคนท์ลี่ย์
มีคนไม่กี่คนที่มีเหนือกว่า ทางสติปัญญา และวัฒนธรรม
ซึ่งพวกเขาอยู่เหนือคอนเซ็ปของจริยธรรม
ความดี ความเลว ถูกหรือผิดถูกสร้างขึ้นเพื่อคนธรรมดา
คนที่ด้อยกว่าเพราะเขาต้องการมัน
งั้นเธอก็เห็นด้วยกับทฤษฎีของนีทเชอร์
- ครับ ผมเห็นด้วย - ฮิตเลอร์ด้วย
ฮิตเลอร์น่ะเป็นคนเถื่อน ขี้ระแวง
ผู้เหนือกว่าซึ่งเป็นฟาสซิสต์ของเขา เป็นฆาตกรที่ไร้สมอง
ผมจะแขวนคอให้หมด แต่รู้ไว้ด้วย...
ผมจะแขวนคอเพราะพวกเขาโง่
ผมจะแขวนคอพวกโง่ๆ ให้หมด โลกเรามีพวกนี้เยอะเกินไป
งั้นเธอควรแขวนคอฉันด้วย เพราะฉันโง่ ที่ไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือว่าพูดเล่น
แต่ยังไงฉันก็ขอไม่ฟังเธอต่อดีกว่า
ขอโทษด้วย เธอกำลังดูหมิ่นมนุษย์
และมาตรฐานของโลกที่ฉันเชื่อว่าเจริญแล้ว
- เจริญเหรอ - ใช่
ความเจริญน่ะ มันอาจจะเป็นสิ่งจอมปลอมก็ได้
- อาจใช่ - แต่โชคดีผมมั่นใจว่ารูเพิร์ทน่ะ
- โอ้ สุภาพบุรุษ ผมว่า... - มีสติปัญญาและจินตนาการ
เธอหยุดพูดได้มั้ย เราจะทนไม่ไหวแล้วนะ
ฟิลลิป คือ...
หนังสือที่เธอเตรียมให้คุณเคนท์ลี่ย์น่ะ อยู่ที่ไหนล่ะ ฉันอยากจะดูเหมือนกันน่ะ
มันอยู่ในห้องกินข้าว คุณเคนท์ลี่ย์จะดูหนังสือมั้ยครับ
ผม... ขอโทษด้วยครับ ผมเกรงว่าผมคงทำตัวเลยเถิดไปหน่อย
ไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่ม
ผมว่ามันเป็นคอลเล็คชั่นที่ดี ของการพิมพ์ครั้งแรก
ฉันอยากเห็นจังเลย
ขอโทรศัพท์ก่อนได้มั้ย ฉันอยากถามภรรยาก่อนว่าได้ข่าวเดวิดมั้ย
ครับ เชิญทางนี้ครับ
- โอ้ ตายจริง ฉันเกรงว่าเขา... - แบรนด้อน
- ครับ - เธอน่ะ ชูประเด็นของเธออย่างแข็งขัน
เธอคงจะไม่วางแผนทำแบบนั้น กับผู้ด้อยกว่าหรอกนะ
- ผมมันเป็นพวกเพ้อเจ้อน่ะ ใครจะรู้ - ฉันเข้าใจ
- ฉันว่าเธอราศีพิจิกนะ - ราศีของนักแสดง
คุณนายแอ็ตวอเตอร์ คุณอยากดูหนังสือมั้ย
โอ้ อยากสิจ๊ะ
รู้มั้ยตอนฉันเป็นเด็กๆ น่ะ ฉันเคยอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยนะ
เด็กๆ เราต้องทำเรื่องแปลกกันทั้งนั้น
เค็นเน็ธ ทำไมไม่เปิดวิทยุ หรือไม่ก็เปิดแผ่นเสียงล่ะ
ปล่อยให้เสียงเพลง เป็นตัวสร้างบรรยากาศ
เขานี่เป็นคนกลับกลอก ชั่วร้ายว่ามั้ย
ที่พาเรากลับมาเจอกันอีก พร้อมเพลงหวานๆ
อย่าหัวเสียไปเลยน่า เขาชอบทำเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
- ฉันจะไปอีกห้องนึงนะ - ไปดูหนังสือเหรอ
- เปล่า ไปให้แบรนด้อนเห็นฉัน - เธอสนเหรอว่าเขาคิดอะไร
ฉันรู้เขาคิดอะไร เขาคิดว่าฉันทิ้งคุณ
เพราะเดวิดมีเงินเยอะกว่าไงล่ะ
งั้นเธอไปทำไม
ก็เพราะว่า... ฉันเขินน่ะสิที่อยู่ที่นี่กับคุณ
โอ้ เจเน็ท
- ไม่คิดว่าฉันเขินเป็นล่ะสิ - บอกตามตรงนะ ไม่คิดเลย
แหม ฉันเขิน และฉันไม่ชอบมันเลย
ฉันควรคิดว่า คุณต่างหากที่ควรอายตัวเอง
- ทำไม - ก็... คุณทิ้งฉัน จำได้มั้ย
คุณ อย่าให้แบรนด้อนเพื่อนรักคุณรู้ล่ะ
- เป็นอะไรไป - เปล่า ก็แค่ใช้ความคิด
เรื่องอะไร
ทิฐิของผู้หญิง
- คือ อีกอย่างที่ฉันเขินก็เพราะว่า... - ว่าไปเลย
คุณกับเดวิดเนี่ย เคยเป็นเพื่อนรักกัน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่ มันเพราะฉัน ฉันมันโง่จริงๆ เลย
- เธอไม่โง่หรอก - แต่ฉันได้เหตุผลดีๆ ข้อนึงนะ
ทำไมฉันพยายามฉลาดกับทุกคน ยกเว้นเดวิด
เธอไม่ได้หลอกเดวิดเหรอ
ฉันผ่อนคลายกับเดวิด ขอบคุณคุณ
- ขอบคุณฉันเหรอ - ใช่
เมื่อ... วันอาทิตย์ที่โหดร้ายที่ฮาร์วาร์ด
ตอนคุณบอกเลิกฉัน เดวิดพาฉันไปเดินเล่น
ฉันแทบจะลงไปกองอยู่กับพื้น
ฉันฝืนเป็นคนร่าเริงไม่ได้
ฉันได้แค่ผ่อนคลาย และปล่อยทุกอย่างออกมา
ฉันเผยตัวตนของฉัน
คุณเคยได้ยินมั้ยล่ะ ฉันได้ยินตัวเองพูดอะไรแบบนั้น
- เดวิดอยู่ไหนเนี่ย - รู้มั้ย ฉันน่ะไม่ฉลาดนักหรอก
ทำไมล่ะ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่า...
แบรนด้อนกับเพลงสร้างบรรยากาศดีนะ
เธอรักเดวิดใช่มั้ย
ใช่
- ฉันไม่เข้าใจ - เรื่องอะไร
แบรนด้อนพูดเป็นนัยตอนที่ฉันมาที่นี่
เขาพูดทำนองว่าฉัน จะมีโอกาสอยู่กับเธอเพราะเดวิดน่ะ
เดี๋ยวนะ แปลว่าก่อนฉันมาเนี่ย เขารู้ว่าเราเลิกกันแล้วเหรอ
- เขารู้เรื่องเธอกับเดวิดด้วย - อะไรนะ
เค็นเน็ธ เขาแกล้งทำเป็นไม่สนฉัน
- ตอนที่ฉันบอกเขา เขาบอกว่า... - มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ฉันไม่รู้สิ แต่ฉันจะต้องรู้ให้ได้เดี๋ยวนี้แหละ
- แบรนด้อน - ว่าไง
- ขอคุยด้วยหน่อยสิ - ได้เลย
ทำไมเขาเลิกแส่ไม่ได้นะ
- คุณเคนท์ลี่ย์ - ว่าไง
เจอโทรศัพท์ใช่มั้ยครับ
คุณคิดอะไรอยู่กันแน่ รูปหล่อ
- ฉันคิดว่าจะชงกาแฟให้เธอ - เลิกหว่านเสน่ห์ได้แล้ว
ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงบอก เค็นเน็ธว่า...
เขาไม่ต้องกังวลเรื่องเดวิดกับฉันแล้ว
ฉัน ฉันไม่คิดว่า ฉันพูดอย่างงั้นนะ เค็นเน็ธ
คุณบอกเป็นนัยและฉันก็อยากรู้ว่าทำไม
ผู้หญิงบางคนน่ะ มีเสน่ห์เวลาโกรธนะ เจเน็ท แต่เธอไม่ใช่น่ะ
- พอแล้วน่า แบรนด้อน ฉัน... - แหม สวมบทอัศวินเชียวนะ
- ฉันไม่เชื่อว่าเดวิดจะมา - ก็รอดูต่อไปสิ
ไม่จำเป็นหรอก เขาไม่เคยสายขนาดนี้
และถ้ามีอะไร เขาต้องโทรมา
ฉันว่าคุณเป็นคนเตรียมการทั้งหมด เขาถึงไม่มาไงล่ะ
ฉันเนี่ยฉลาดจัง
ฉันน่าจะรู้ว่าคุณไม่จัดงานเลี้ยง ให้คุณเคนท์ลี่ย์เฉยๆ แน่
คุณต้องมีอะไรที่มันเกี่ยวข้อง กับอารมณ์ขันบ้าๆ ของคุณ
หวังว่าคุณคงสนุกนะ แบรนด้อน ฉันไม่สนุก
เขานี่เหลือเชื่อจริงๆ เลย
เธอไม่ควรจะไปเปิดโอกาส ให้เขายั่วนะ เจเน็ท
มีอะไรผิดพลาดเหรอ
เปล่าหรอก เจเน็ทมีพรสวรรค์ เรื่องกวนใจคนอยู่แล้ว
ยังไงซะ ผมว่าผมไป...
หมายความว่าไง ที่ว่ามีอะไรผิดพลาดน่ะ
ก็เธอมักจะจัดงานปาร์ตี้ได้ดี มันแปลกที่จะมีอะไรผิดพลาดนะ
ท่าทางเจเน็ทคิดถึงเดวิดนะ
อันที่จริงฉันก็เริ่มคิดถึงเขาแล้วด้วย
เราทุกคนนั่นแหละ
- ของหวาน 2 ที่เหรอคะ - ของคุณ 1 ของผมอีก 1 ที่รัก
โอ้ คุณซี
ดูท่าทางคนอื่น จะไม่มีอารมณ์กับไอศกรีมเลยนะ
ไม่หรอกค่ะ ถ้าเย็นลงแล้ว พวกเขาคงกินเอง
มันเป็นปาร์ตี้ที่แปลกพิลึก
- แต่ฉันไม่แปลกใจหรอกค่ะ - ทำไม
เมื่อเช้าฉันก็นึกไว้แล้ว พวกเขากินยาไม่ได้เขย่าขวดแหงๆ
- พวกเขาอยู่ที่นี่ทั้งวันเลย - คุณแบรนด้อนบอกว่า...
- เวลาจัดปาร์ตี้เขาจะอยู่จัดงานนี่ - ฉันเพิ่งเห็นหนนี้แหละค่ะ
ปกติเขาจะปล่อยให้ฉัน เตรียมทุกอย่างเอง แต่ดูนี่สิ
ไก่แทบไม่มีใครแตะเลย
- วันนี้มันมีอะไรแปลกนักเหรอ - โอ้ ทุกอย่างเลยค่ะ
คุณแบรนด้อนเร่งฉันยิกๆ ให้ฉันทำความสะอาด แล้วก็จัดโต๊ะ
และ โอ้ว ฉันจัดไว้สวยเลย แต่จากนั้นพอฉันออกไปช้อปปิ้ง
อยู่ๆ เขาก็บอกฉันว่า ให้ไปช้อปปิ้งทั้งบ่ายเลย
ทั้งบ่ายเลยนะคะ
- ทั้งที่เมื่อเช้าเร่งฉันจะตาย - เขาบอกมั้ยว่าทำไม
เปล่าค่ะ คงความคิดชั่วแล่นมั้งคะ
แต่พอฉันกลับมา เขากับคุณฟิลลิป กำลังทะเลาะกันยกใหญ่เลยค่ะ
โอ้ เรื่องอะไรเหรอ
นี่ คุณคาเดลล์ ถึงฉันรู้คุณคิดว่าฉันจะบอกเหรอคะ
- ผมก็หวังอย่างงั้นแหละ - ไม่ใช่ฉัน
- จริงเหรอ - ฉันจะปิดเงียบ
ดูสิ มันทำให้งานหนักเป็น 2 เท่า หลังจากเก็บกวาดพวกนี้แล้ว
ฉันก็ต้องไปเก็บหนังสือ ที่อยู่บนโต๊ะกินข้าว
ต้องเอามันมานี่ แล้วก็เก็บมันกลับไปในหีบ
- ที่ซึ่งมันเคยอยู่ตั้งแต่แรก - งั้นทำไมมาจัดอาหารที่นี่ล่ะ
ไม่ใช่ความคิดฉันหรอกค่ะ
ฉันจัดวางทุกอย่างไว้ในห้องกินข้าว และมันก็สวยงามอยู่แล้ว
แน่นอน หีบเนี่ยมีที่ว่าง ไม่ถึงครึ่งของโต๊ะกินข้าว
แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้
- อ๋อ อย่างงั้นเหรอ - อะไรกันเนี่ย
ดูสิคะ เนื้อที่ก็น้อย โต๊ะอาหารมีก็ไม่ใช้ ไม่เข้าใจจริงๆ
นี่เธอยังบ่นเรื่องโต๊ะ แล้วก็เรื่องจัดอาหารตรงนี้อีกเหรอ
มันสะดวกกว่าตั้งเยอะรู้มั้ย
แบบนี้ทุกคนก็ไม่ต้องถ่อไปถึงห้องอาหาร
เพื่อตักอาหารและเดินกลับมากินที่นี่นะ
แต่พวกเขาต้องถ่อไปโน่น เพื่อตักของหวานกับกาแฟนะคะ
คุณนายวิลสัน กรุณาดูแลแขก ไม่ใช่ชวนคุย
ท่าทางทุกคนจะกินยา ไม่ได้เขย่าขวดกันหมดเลยนะเนี่ย
ฉันสิอยู่ในฐานะที่น่าอาย
หมายความว่าไง
ดูเหมือนว่าจะมีฉันคนเดียวที่สนุกนะ
คุณกับคุณนายแอ็ตวอเตอร์
เกิดอะไรขึ้นเหรอ ฟิลลิป
ปิดไฟนั่นทีได้มั้ย
- โทษที - ผมไม่ชอบให้ไฟแยงตา
รู้มั้ย ฟิลลิป
ฉันจะยิ่งสนใจเวลาที่คนไม่ตอบคำถาม และจะยิ่งสงสัยด้วย
- คุณถามคำถามผมเหรอ - ใช่ ฟิลลิป ฉันถามคำถามเธอ
ถ้างั้น อะไรล่ะ
ฉันถามเธอว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหรอ
ก็ ปาร์ตี้ไง
ใช่ แต่มันเป็นปาร์ตี้ที่พิลึกนะ
นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ ฟิลลิป
เรื่องอะไรน่ะเหรอ เลิกเล่นตำรวจจับผู้ร้ายน่า รูเพิร์ท
- ถ้าคุณอยากรู้อะไรก็พูดมาตรงๆ - ไม่เอาน่า หนักแน่นหน่อยสิ
- เล่นต่อเถอะ - ผมอยากดื่มเหล้า
ฉันไปเอาให้ เล่นต่อไปสิ
- เอาอะไร สก็อตซ์เหรอ - ไม่ บรั่นดี
เธอชอบเล่นทำนองแบบนี้นะ
รู้มั้ย ฟิลลิป
ฉันก็อยากจะพูดตรงๆ ว่า ฉันอยากจะรู้อะไร
แต่โชคร้ายฉันไม่รู้อะไรเลย
ฉันได้แต่สงสัยน่ะ
- ฉันบอกว่าฉัน... - ผมได้ยินแล้ว
- ลองดูซิใช้ได้มั้ย - ขอบคุณ
ใช้ได้
- เธอใช้ไอ้นี่เหรอ - บางครั้ง
นึกว่ามีแต่พวกมือใหม่ใช้
- ฉันต้องบอกนะว่า... - เอาล่ะ รูเพิร์ท ผมจะถามคุณ
คุณสงสัยอะไร
- ฉันลืมไปแล้ว เดวิดอยู่ไหน ฟิลลิป - ผมไม่รู้ ทำไม
- แบรนด้อนรู้...หรือไม่รู้ - รู้เหรอ
- ผมไม่รู้หรอก - ไม่เอาน่า
- ผมไม่รู้ ไม่ถามแบรนด้อนล่ะ - ถามแล้ว
แต่เขามัวยุ่งอยู่กับการวางแผนอีก 2 จุด ของรูป 3 เหลี่ยมน่ะ
เพื่ออะไรฟิลลิป
แบรนด้อนพยายามทำอะไร กับเจเน็ทกับเค็นเน็ธยังงั้นเหรอ
- มีอะไรน่าขำเหรอ - ไม่มีอะไร
อะไรเหรอ อะไร
- ฉันเข้าใจอะไรผิดนักเหรอ - ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก รูเพิร์ท
เธอ...
คืนนี้เธอแพ้ความจริงมากกว่าปกตินะ ฟิลลิป
- นี่มันหนที่ 2 แล้วนะ - ขอบคุณ หนแรกตอนไหน
ตอนที่เธอบอกว่า เธอไม่เคยบีบคอไก่ไงล่ะ
คุณสับสนแล้ว แบรนด้อนแต่งเรื่องนี้
- เพราะอยากให้มันเป็นเรื่องโจ๊ก - เปล่าเลย
ไม่ใช่เลย ฟิลลิป
และถ้าเธอนึกย้อนไปให้ดีๆ นะ เธอจะรู้ว่าฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น
ในราว 1 ปีก่อน ฉันไปที่ฟาร์มจำได้มั้ย
เช้าวันนึงฉันเห็นเธออวดงานฝีมือของเธอ
ที่ฉันจำได้เนี่ย เธอเป็นนักบีบคอไก่ที่เก่งกาจมากเลย
คือผม ผมหมายถึง เรื่องของแบรนด้อนมันไม่จริง
- ไม่ได้บอกว่าไม่เคยฆ่าไก่ - แต่เธอบอกแบบนั้นนี่
คือผม ผมว่าเรื่องนั้น มันไม่เหมาะจะคุยระหว่างกินอาหาร
- เธอควรจะพูดแบบนี้สิ - ผมไม่ได้ฆ่านะ
เราไม่ได้กินอาหารอยู่ เธอจะโกหกฉันทำไมเนี่ย
- เพราะผมไม่ชอบพูดเรื่อง... - เรื่องอะไร
- การบีบคอไก่ - ผมบอกไม่ได้ว่าคิดอะไร
ผมอยากให้คุณเอาไปเยอะๆ เลย
เธอนี่ใจกว้างจริงๆ แบรนด้อน ฉันไม่รู้
ได้โปรดเถอะ ผมรู้ว่าคุณต้องปลื้ม กับชุดตีพิมพ์ครั้งแรกมากกว่าผม
- เธอใจดีจริงๆ แบรนด้อน - เป็นอะไรไป
- เธอกับฟิลลิปต้องไปกินข้าวบ้านฉัน - มีอะไรเหรอ ฟิลลิป
ไม่อยากจะให้หนังสือคุณเคนท์ลี่ย์เหรอ
เปล่า เขาเอาไป ผมก็ไม่สนหรอก ผมแค่...
- อะไร อะไรเหรอ - มันเกะกะที่มัดหนังสือไปแบบนั้นน่ะ
เดวิดไม่เคยมีปัญหา เรื่องดูแลตัวเองเลยนะครับ
ฉันรู้แต่ฉันไม่เข้าใจ ถ้าเขาจะมาช้า
เขาน่าจะโทรมาบอกก่อนไม่ใช่เหรอ เจเน็ท
ใช่ค่ะ เขาเตือนฉันเสมอ เรื่องตรงต่อเวลาน่ะ
และเขาก็เตือนได้ดีด้วยนะครับ
คุณยังไม่รู้จักฉัน เดี๋ยวเนี้ยฉันเป็นคนใหม่แล้วนะ
ฉันตรงเป๊ะ อย่างกับนาฬิกาแน่ะ
- นั่นไม่ใช่ลักษณะของผู้หญิงนะจ๊ะ - แต่ผมชอบมารยาทของกุลสตรีมากกว่า
โอ้ เฮนรี่ คุณพูดเหมือนแด๊กวู๊ดเลย
ฉันจำได้ครั้งนึงตอนเดวิดเด็กๆ น่ะ
ใจเย็นๆ ฟิลลิป
- รูเพิร์ท ระแคะระคายแล้ว - ไม่หรอก ใจเย็นเถอะ
- ดื่มเหล้า แบรนด้อน - ไม่เอา นายก็ไม่...
เอามือออกจากแขนฉันนะ
และอย่ามาบอกฉันว่าต้องทำอะไร ไม่ต้องทำอะไรอีกนะ
- ฉันไม่ชอบ แบรนด้อน ฉันคิดว่า... - เดี๋ยว เบาเสียงหน่อยสิ
ฉันคงไม่ทำให้โกรธนะ ฟิลลิป
- คุณไม่ยอมให้ฉันนั่งเลยนะ - ไม่ๆ เขาแค่จะมาชงเหล้าน่ะ
- แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจนะ - ผมเหรอ
ใช่ มีบางอย่างทำให้พวกเธอไม่พอใจ
- เป็นบางอย่างที่ฉัน... - ขอโทษนะคะ
มีผู้หญิงโทรมา ขอสายคุณเคนท์ลี่ย์ หรือคุณนายแอ็ตวอเตอร์
ต้องเป็นอลิซแน่ๆ เลย ฉันคุยเอง เฮนรี่
- ตกลง - ถึงห้องโถงอยู่ฝั่งซ้ายค่ะ
- ขอบคุณ - ห้องนอนแรกนะคะ
คุณเคนท์ลี่ย์ เดวิดจะไปถึงบ้านแล้วรึเปล่าคะ
ไม่รู้สิ เจเน็ท หวังว่างั้นนะ
ผมไม่อยากจะให้เสียขวัญหรอกนะครับ แต่ถ้าเดวิดอยู่บ้านเนี่ย
ผมว่าเขาคงจะโทรมา แทนคุณนายเคนท์ลี่ย์แล้ว
- เธอว่ามั้ย แบรนด้อน - ผมไม่รู้สิ
เดวิดที่ผมจำได้เนี่ย เขาสุภาพพอๆ กับเป็นคนตรงเวลาเลย
- เขาไม่เปลี่ยนเลย - แน่นอน
ถ้าหากว่าเขาไม่อยู่บ้าน แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ
อย่าถามผม ผมไม่รู้หรอก
- เขาอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ - อย่างเช่น
ที่คลับหรือบ้านแบรนดี้ที่จัดปาร์ตี้ หรือเขาอาจจะไปบ้านเจเน็ท
- ทำไม - เขาอาจตัดสินใจไปรับเธอก็ได้
ฉันโทรไปที่บ้าน หลังคุยกับคุณนายเคนท์ลี่ย์แล้วนะ
- เขาไม่อยู่เหรอ - ไม่ค่ะ ฉันฝากข้อความไว้แล้วแต่ว่า...
เราอาจจะมีโอกาสรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
ถ้ารู้ว่าเมื่อตอนบ่ายเขาอยู่ไหนนะ
- ว่าไง แบรนด้อน - ผมไม่รู้เลยว่าบ่ายนี้เขาอยู่ไหน
เธอไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์เหรอ ถ้าเรารู้น่ะ
- ผมก็ว่ามีนะ - ผมรู้ตอนบ่ายเขาไปเล่นเทนนิสที่คลับ
- และเขาไปถึงที่นั่นด้วย - ทำไม
มีคนโทรมาจากที่นั่น บอกว่าเดวิดจะมาเจอเราที่นี่
- รู้มั้ยว่าใครโทรมาบอก - ไม่รู้
งั้นแสดงว่าเดวิดเจอใครบางคนที่คลับ เขาก็เลยเปลี่ยนแผน
เมื่อตอนบ่ายเธอไม่ได้ไปที่นั่น ใช่มั้ย เค็นเน็ธ
เปล่านี่ครับ ผมน่าจะไปนะ
เธอหรือแบรนด้อน ก็ไม่ได้ไปใช่มั้ย ฟิลลิป
เปล่า ไปไม่ได้ เพราะเราต้องเตรียมจัดปาร์ตี้
- บ่ายนี้มีงานให้ทำเยอะเลยเหรอ - คุณก็รู้นี่
ฉันเข้าใจ เธอ... ไม่ได้คุยกับเดวิดทั้งวันเลยยังงั้นล่ะสิ
เปล่า ถามทำไม
ฉันแค่คิดว่าเขาอาจจะโทรมา บอกว่าจะมาช้าน่ะ
ไม่ได้โทรนะ ฟิลลิปหรือผมไม่ได้คุยกับเดวิด
- ตั้งแต่วันที่ชวนเขาแล้ว - แปลกนะ
- หมายความว่าไง - ฉันนึกว่าเมื่อวานตอนเช้า
เดวิดคุยกับฟิลลิปซะอีกน่ะ
- จริงเหรอ - จริงด้วย ผมลืมไปเลย
นายกับเขาคุยเรื่องอะไรน่ะ เขาพูดเรื่องปาร์ตี้มั้ย
พูดสิ เขาอยากแน่ใจเรื่องเวลาแค่นั้นเอง
- มานี่ เดี๋ยวผมช่วยคุณเองนะครับ - โอ้ ขอบคุณค่ะ คุณคาเดลล์
- เอาล่ะ - ไม่เป็นไร คุณนายวิลสัน
ไว้ตอนเช้ามาทำความสะอาด แล้วค่อยเก็บก็ได้
ฉันไม่มีความคิดจะเข้ามาตอนเช้าหรอกค่ะ
ผมเกรงว่าคุณต้องเข้ามาน่ะ
- ตอนนี้วางหนังสือไว้ก่อนเถอะ - งั้น ก็ได้ค่ะ
เฮนรี่ อลิซไม่ได้ข่าวเดวิดเลยนะ เธอขวัญเสียมาก
- ฉันจะคุยกับเธอ - เธอวางไปแล้วค่ะ
เธอร้องไห้ใหญ่เลย
- เฮนรี่ ฉันเป็นห่วงจังเลย - เธอว่ายังไงบ้าง
เธอโทรไปทุกๆ ที่ เขาอาจจะไปไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
แต่หลายครั้ง ตอนนี้เฮนรี่
เธอคิดว่าเขาอาจจะประสบอุบัติเหตุก็ได้
- เธออยากให้คุณแจ้งตำรวจนะ - ตำรวจเหรอคะ
โอ้ไม่ แอนนิต้า ฉันว่าเรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก
เดวิดไม่ใช่เด็กแล้ว
ฉันแน่ใจว่าเขาไม่เป็นไร
แบรนด้อน ฉันกลับบ้านดีกว่า ภรรยาต้องการฉัน
- นี่ไม่ใช่นิสัยเดวิด - แน่นอน ผมเข้าใจดี
- ฉันไปด้วยนะคะ คุณเคนท์ลี่ย์ - ขอบใจ เจเน็ท
- ผมจะหยิบของให้นะครับ - ขอบใจ
โอ้ คุณเคนท์ลี่ย์ หนังสือคุณน่ะ
โอ้ จริงด้วยสิ
ผมบอกไม่ถูกเลยว่าเสียใจแค่ไหน
- ถ้าได้ข่าวโทรบอกผมด้วยนะครับ - ด้วยความยินดี
เอาน่า ฉันแน่ใจว่า พ่อหนุ่มน้อยจะต้องโผล่มา
- เจเน็ท - ว่าไง
- สัญญาณของคุณนายเคนท์ลี่ย์ - ตอนนี้อาจจะไม่เหมาะนะ
แต่ว่าฉันดีใจที่เราได้คุยกัน
ฉันก็เหมือนกัน เดวิดก็ต้องดีใจด้วย
ดี
- ถ้างั้น - เค็นเน็ธ ไม่ไปกับเราล่ะ
- โอ้ฉัน อย่า... - ได้โปรด
- ขอบใจ - นี่ของเธอใช่มั้ย
ใช่ ฉันจะถือไป
- โอ้ ขอบคุณ / เดี๋ยวฉันเอาหมวกก่อนนะ - จะไปกับเจเน็ทเหรอ
ใช่ เราจะไปด้วยกัน
โอ้ อย่างที่คิดไว้เลย
- ถึงตอนนั้นเราคงเจอเขาแล้ว - ฉันก็ภาวนาอย่างงั้นนะ
ราตรีสวัสดิ์ คุณเคนท์ลี่ย์ หวังว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น
- ขอบใจ - ได้ข่าวเดวิดแล้วโทรมาด้วยนะ
- แน่นอน ฝากราตรีสวัสดิ์ฟิลลิปด้วย - ฉันจะหยิบหมวกให้
- แน่นอน - คุณคาเดลล์
คุณนายแอ็ตวอเตอร์ขอบคุณครับที่มา
ขอบใจที่ยอมให้ฉันมานะ
- แย่จังที่เราต้องไปแล้ว ลาก่อนนะจ้ะ - ราตรีสวัสดิ์ครับ
ลาก่อน
- นั่นไม่ใช่ของคุณ - โอ้ โทษที
- ขอโทษที่ทำให้งานหมดสนุก - คุณไม่ผิดหรอก คุณเคนท์ลี่ย์
ฉันหมายถึงที่กลับเร็วน่ะ
- ราตรีสวัสดิ์ ระวังบันไดนะ แอนนิต้า - นี่ค่ะ
- ฉันไม่เป็นไร เฮนรี่ - บายค่ะ / ราตรีสวัสดิ์ คุณนายวิลสัน
- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณคาเดลล์ - อ้าว คุณก็กลับด้วยเหรอ
ใช่ ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์
- ให้ผมช่วยถือหนังสือมั้ยครับ คุณเคนท์ลี่ย์ - ขอบคุณ
"ขอบคุณสำหรับค่ำที่แสนสนุก"
"ราตรีสวัสดิ์ งานเลี้ยงสนุกมากเลย"
โอ้ ฟิลลิป ปาร์ตี้นี้สมควรบันทึก ลงประวัติศาสตร์เลย
ไม่เอาน่า มันจบแล้ว ไม่มีอะไรงดงามกว่านี้อีกแล้ว
ถูกต้อง ถ้าไม่มี รูเพิร์ท
เขาฉลาดนะ เขาช่วยฉันพูดทุกอย่างที่ฉันอยากพูด
ฉันว่าเขาน่ะ ทำให้ปาร์ตี้นี้น่าตื้นตัน
ตื้นตันอะไร
ความใคร่รู้ สืบสวนเหรอ หรือแค่ความตื่นเต้น
- นายรู้มั้ยเขาสอบสวนฉันแค่ไหน - เรื่องอะไร
ต่างกันจริงๆ นายมัวยุ่งอยู่ กับการเตรียมกลเม็ดอีกอย่างของนาย
- กลเม็ดอะไร - ที่มัดหนังสือแบบนั้นน่ะ
- โอ้ ฉันว่ามันดีออก นายไม่ชอบเหรอ - ไม่ แบรนด้อน ฉันไม่ชอบซักนิด
นายจะทำให้ทุกอย่างพังเพราะมัน
เงียบหน่อย คุณนายวิลสันยังอยู่
นายก็เลยกะจะเมาใช่มั้ย
- ฉันเมาแล้ว - ก่อนหน้านี้นายก็ทำตัวเหมือนเด็ก
- ตอนว่าฉันว่าโกหก - นายไม่มีสิทธิ์เล่าเรื่องนั้น
- แล้วนายโกหกทำไม - ฉันจำเป็น
นายเคยพยายามที่จะเข้าใจซักนาทีนึงมั้ยว่า คนอื่นอาจรู้สึกยังไง
- ฉันไม่ใช่คนละเอียดอ่อน ถ้าหากว่านาย... - ไม่ มันไม่ใช่เรื่องนั้น
แต่ไม่มีอะไรสำคัญหรอก
นอกจากคุณแบรนด้อนชอบปาร์ตี้
คุณแบรนด้อนจัดปาร์ตี้
คุณแบรนด้อนมีค่ำคืนที่แสนสุข
แต่ฉันมีค่ำคืนที่ทุกข์ถนัด
ถ้าดื่มต่อไปเนี่ย ตอนเช้านายแย่แน่
อย่างน้อยถ้าฉันเมาค้าง มันก็เป็นแค่ฉันคนเดียว
รู้มั้ย ฟิลลิป ฉันมาคิดดูแล้วนะ
เราควรไปเที่ยวหลังจากเรื่องนี้จบลง
นายอยากจะไปไหนกัน
แน่นอน ฉันว่าเราควรกลับมานี่ 2-3 วัน
- ไม่งั้นมันอาจดูค่อนข้าง... - ฉัน อยากตื่นขึ้นมา
- และพบว่าเรายังไม่ได้ลงมือ - ทำไม
ฉันกลัวนะ แบรนด้อน
- ฉันว่าเราอาจโดนจับ - ไม่มีทางเด็ดขาด
อาจจะเคยเป็นไปได้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ทำไมเราต้อง...
- นั่นคุณเหรอ คุณนายวิลสัน - ค่ะ
ฉันต้องใช้กุญแจจะได้เข้ามาในตอนเช้า
ถ้าคืนนี้คุณยังจะขับรถไปที่ฟาร์มนะคะ
- โอ้ เราจะขับไปที่นั่น - โอ้ ดีค่ะ
คุณดูไม่ค่อยดีทั้งคู่เลยนะ ขอบคุณค่ะ
แน่นอนที่เหลือฉันทำเองได้
แต่ฉันอยากให้คุณ 2 คน กลับมาอย่างสดใสนะคะ
- แน่นอน - ฉันไปล่ะ ขอให้สนุกนะคะ
อย่าลืมเขียนจดหมายมานะ
แล้วก็รักษาสุขภาพด้วยล่ะ
นายโทรหาใคร
โทรไปอู่น่ะ
ฮัลโหล นี่คุณแบรนด้อน ชอว์นะ ช่วยส่งรถมาให้หน่อยได้มั้ยครับ
ครับ ทันทีเลย ขอบคุณ
เราควรจะปิดม่านซะดีกว่า
ใครน่ะ
- แบรนด้อน ใครน่ะ - คนที่อู่อาจจะมาแล้วน่ะ รับสิ
- ยังไม่ถึงเวลาที่เขามานี่นา - งั้น คุณนายวิลสันอาจจะลืมของ รับสิ
แบรนด้อน เราทำเป็นเราไม่อยู่บ้านไม่ได้เหรอ
ทั้งที่เปิดไฟเนี่ยนะ รับสิ
ใครครับ
- แบรนด้อน แบรนด้อน รูเพิร์ทโทรมา - อะไรนะ
เขาอยากขึ้นมา เขาลืมกล่องบุหรี่ไว้ เขาอยากขึ้นมา
ก็ให้เขามาสิ
- แต่นายรู้ว่าเขาโกหก เขาจับได้ เขาไม่ลืม - หุบปากแล้วกลับไปที่โทรศัพท์
- ไม่เอา - กลับไปที่โทรศัพท์
- ฉันทำไม่ได้ - ต้องได้สิ
- ไม่ เขารู้ ฉันไม่ - หุบปาก
รูเพิร์ทเหรอ ขึ้นมาสิ
- โอ้ ไม่ ไม่หรอก - เขาแค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ
ไม่... เดี๋ยวเราต้องหาเจอแน่
ใช่
ฟิลลิป ฟิลลิป ฟังฉันนะ
รูเพิร์ทกำลังขึ้นมาแล้ว และนายต้องตั้งสติเอาไว้
ฟิลลิป ได้ยินรึเปล่า
เร็วเข้า ดื่มอีกแก้วก็ได้ แต่ต้องตั้งสติให้ดีแล้วปิดปากเอาไว้
มันจะจบใน... ใน 5 นาที
ฉันไม่รู้ว่ารูเพิร์ทรู้อะไรรึเปล่า และรู้แค่ไหนแต่ฉันสัญญา
เขาจะออกไปใน 5 นาที ไม่ทางใดก็ทางนึง
ฟิลลิปเพื่อ 5 นาที นายต้องตั้งสติเอาไว้ รู้มั้ย
- แบรนด้อน แบรน... - ฟังนะ ฟัง
ฉันจะไม่ยอมโดนจับได้เพราะนาย หรือใครทั้งนั้น
จะไม่มีใครขวางทางฉันได้อีกแล้ว
แบรนด้อนไม่มีกระสุน ใช่มั้ย
- ขอโทษที่รบกวนนะ แบรนด้อน - อ้อ ไม่รบกวนเลย เข้ามาสิ
ฉันรู้ว่าเธอจะไปคืนนี้ ฉันไม่อยากจะทิ้งกล่องบุหรี่เอาไว้
- หวัดดี ฟิลลิป - หวัดดี
- ฉันไม่ตั้งใจทำให้เธอตกใจหรอกนะ - เขาไม่ตกใจหรอก
- คืนนี้ฟิลลิปเขาค่อนข้างต่อต้านสังคมน่ะ - อ๋อเหรอ ฉัน...
- คิดว่าบางที - พอรู้มั้ยว่าลืมไว้ที่ไหนน่ะ
ไม่ ไม่ ไม่รู้เลย
ลืมซะได้ไม่สมเป็นฉันเลย
ฉันว่านักจิตวิเคราะห์น่ะ คงจะบอกว่า ฉันไม่ได้ลืมมันจริงๆ หรอกนะ
ฉันลืมมันไว้แบบไม่รู้ตัว เพราะอยากกลับมาอีก
แต่ว่า... ฉันจะอยากกลับมาทำไมล่ะ
- ใช่ ทำไม - เพื่อความสำราญของเพื่อน
- หรือเหล้าอีกแก้วนึง - อ้อ เป็นความคิดที่ดี ขอซักแก้วจะได้มั้ย
- แน่นอน แก้วสั้นเหรอ - ไม่ ขอแก้วยาวถ้าเธอไม่ว่าล่ะก็
ไม่ว่าหรอก ฟิลลิป ชงเหล้าให้รูเพิร์ทที
เดี๋ยวคิดดูก่อนนะ
ครั้งสุดท้ายที่กล่องบุหรี่ยังอยู่เนี่ย
มันเป็นตอนที่ฉันอยู่ตรงนั้น
ฉันกำลังจะเปิดหีบให้ คุณนายวิลสันตอนเธอเข้ามา แบรนด้อน
แล้วจากนั้นล่ะ
ฉันว่าฉัน...
มันอยู่ไหนนะ
โอ้ ว้าว อยู่ตรงที่ฉันลืมเอาไว้เลย ขอโทษทีนะ ฉันขอโทษจริงๆ ฉัน...
คือว่า... ฉันอยากจะขอเหล้าหน่อย เอาเหล้าให้ฉันได้มั้ย
ได้อยู่แล้ว
- เธอไม่ถือแน่นะ - จะถือทำไมล่ะ
- เธออาจจะ... - อาจจะอะไร
เหนื่อย ไม่เป็นไรแน่นะ
- เขาบอกให้คุณเอาไป - ขอบใจมาก
นี่ อย่าถือฟิลลิปเลยน่า ผมว่าเขา คงดื่มมากไปหน่อย
ทำไมจะไม่ดื่มล่ะ
ก็มันเป็นงานเลี้ยงนี่นา
น่ารื่นรมย์จริงๆ เลยนะที่นั่งเนี่ย
- มีที่นั่งกับเหล้าดีๆ แล้วก็เพื่อนดีๆ - ด้วยความยินดี
- อย่าให้ฉันมาขัดจังหวะเลยนะ - เรื่องอะไรเหรอ
- ฉันรู้ว่าเธอมีหลายอย่างต้องทำกัน - หมายความว่ายังไงกันน่ะ
ก็เก็บของ เช็คความพร้อมครั้งสุดท้าย
- คืนนี้เธอจะไปคอนเน็คติกัตนี่ - ใช่ แต่เราเก็บของแล้วนะ
อย่างนี้นี่เอง พร้อมหมดแล้วนี่
ยกเว้นแขกคนนึงที่ต้องกำจัดออกไปซะ งั้น ฉันจะไป เมื่อ...
- ทันทีที่ฉันดื่มเหล้าหมดเลย - คือไม่ต้องรีบหรอก รูเพิร์ท
ขอบใจ ฉัน...
อยากจะนั่งซักพักนึง อาจจะอยู่จนเธอออกไป
ฉันน่ะ เกลียดการออกจากงานเลี้ยง
โดยเฉพาะตอนที่ค่ำมืดดึกดื่นอย่างนี้ น่าสนใจกว่าปกตินะ
หรืออาจจะแปลก
- อย่างค่ำคืนนี้ - หมายความว่าไง แปลกน่ะ
เมื่อกี๊ฉันบอกว่าแปลกเหรอ แบรนด้อน
คุณมักเลือกแต่คำที่สวยงาม มากกว่าความหมาย
ฉันไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่าไง
เว้นแต่ ฉันคิดเรื่องเดวิด
เรื่องเดวิดมีอะไรแปลกเหรอ
ทำไมเขาถึงไม่มา เธอไม่คิดว่า... จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาจริงๆ ใช่มั้ย
- ก็จะเป็นอะไรได้ล่ะ - เขาอาจจะโดนรถชนหรือไม่ก็โดนปล้น
- กลางวันเนี่ยนะ - นั่นน่ะสิ ฉันลืมไป
ใช่ ตอนที่มันเกิดขึ้น มันต้องเป็นตอนกลางวัน
ตอน... อะไรเกิดขึ้นเหรอ
ก็ตอนที่อะไรก็ตามเกิดขึ้นกับเดวิด
อาจจะไม่มีอะไร
แต่ว่า... เขาอยู่ไหนล่ะ
- ทฤษฎีของคุณว่าไงล่ะ - ฉันเหรอ
ฉันคิดถึงทฤษฎีของเจเน็ทมากกว่า
- ไม่ยักรู้ว่าเธอมีทฤษฎีด้วย - เธอรู้สิ
ฉันได้ยินเจเน็ทพูดอย่างช่วยไม่ได้
ฉันว่าเจเน็ทคิดว่าเธอลักพาตัวเดวิด หรือขัดขวางไม่ให้เขามา
ผมไม่สนคำพูดของเจเน็ทหรอก
แต่คุณทำให้ผมสนใจน่ะ คุณคิดว่าผม...
- ลักตัวเดวิดเหรอ - มันเป็นความซุกซนที่ยั่วยวนใจ
ให้เธอเข้าโรงเรียนหาประสบการณ์ หาความตื่นเต้นแล้วก็หาอันตราย
แต่ว่ามัน... มันยากกว่านะที่... จะทำให้มันสำเร็จน่ะ คุณว่ามั้ย
- เธอต้องหาทางจนได้แหละ - ยังไง คือว่า...
สมมุติว่าคุณเป็นผม คุณจะ... เขี่ยเดวิดให้พ้นทางยังไง
เรื่องแบบนั้นเธอเก่งกว่าฉันเยอะนะ แบรนด้อน
คุณจะทำยังไงถ้าเกิดว่า คุณเป็นผม
ก็ ถ้าฉันอยากจะกำจัดเดวิด
ฉันจะชวนเขามาดื่มเหล้า ที่คลับหรือบาร์เงียบๆ
หรือถ้าชวนเขามานี่ก็ยิ่งดีใหญ่ จะได้ไม่มีใครเห็นเรา
- ดีมาก ไม่มีพยานใช่มั้ย - ถูกต้อง
แล้วจากนั้นล่ะ
ก็...
ขอคิดดูก่อนนะ
พอถึงเวลานัด เดวิดมาถึง
ฉันจะเดินออกไปจากห้อง เข้ามาห้องโถง แล้วก็ทักทายเขา
บอกว่าเขาดูดีแค่ไหนอะไรทำนองนั้นน่ะ
แล้วจากนั้นก็รับหมวกเขา
แล้วฉันจะพาเขาเข้ามาในนี้
คุยกันเล็กน้อยเพื่อให้เขาผ่อนคลาย
หรือไม่บางที อาจจะชงเหล้าให้เขาดื่ม
- จากนั้นเขาก็นั่งลง - ใช่
ฉันจะพยายามทำให้ดูเป็นมิตร เข้าใจใช่มั้ย
แล้วฟิลลิปก็... อาจจะเล่นเปียโน
ทีนี้ เท่าที่จำได้ เดวิดเป็นคนแข็งแรงมาก
เขาต้องถูกทำให้สลบซะก่อน
ฉันก็เลยจะค่อยๆ เดินไปหลังเก้าอี้ และเอาอะไรบางอย่างทุบไปที่หัวเขา
แล้วร่างของเขา ก็จะลงไปกองอยู่กับพื้น
แล้วจากนั้นจะเอาเขาไว้ที่ไหนล่ะ
ก็...
ต้องดูก่อนนะ
ฉันว่าฉันจะให้ฟิลลิปช่วยอุ้มเขา ออกไปจากห้อง
ลงบันไดหลัง และ... เรา 2 คนก็จะเอาเขาไปไว้ในรถ
- คนอื่นก็เห็นน่ะสิ - อะไรนะ
คุณบอกเองนี่ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มันจะต้องเกิดขึ้น ตอนกลางวัน
จริงเหรอ อ้อ ฉันลืมไป
นั่นแปลว่าฉันต้องหาที่ซ่อนตัวเขา จนกว่าจะมืดซะก่อน
ใช่ ต้องหาแต่ว่า... ที่ไหนเหรอ รูเพิร์ท
ใช่
ใช่ ที่ไหน
- แมวจับหนู แมวจับหนูชัดๆ - ฟิลลิป
ใครเป็นแมวแล้วใครเป็นหนูล่ะ
- พอแล้วน่า - สนเรื่องตัวเองเถอะน่า
- พอแล้ว ฟิลลิป - ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้สนเรื่องตัวเอง
มันไม่เกี่ยวกับผมเลย ผมไม่ใช่คนดูแลเขาน่ะ
แต่ถ้าเขาอยู่สภาพนี้น่ะ คงไม่มีประโยชน์ที่คุณจะอยู่นี่ รูเพิร์ท
เว้นแต่ว่า... คุณจะกลับมาเพื่อหาบางอย่าง
- นอกจากกล่องบุหรี่ของคุณ - ตัวอย่างเช่น
- หาว่าเธอกำจัดเดวิดจริงรึเปล่าน่ะเหรอ - ใช่ ผมหมายความอย่างงั้นแหละ
เธอนี่ก็เพ้อเจ้อพอๆ กับเจเน็ทเลยนะ ฉันไม่คิดว่าเธอลักพาตัวเดวิดหรอก
ฉันต้องยอมรับนะว่า คำพูดเจเน็ทน่ะอยู่ในหัวฉัน
แต่ว่าฉันจะไม่มีวันพูดถึงมันหรอก
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอพกความกลัว ว่าใครจะมารู้ว่าในกระเป๋า
- อะไรนะ - นั่นปืนไม่ใช่เหรอ
มันชวนให้ฉันสงสัยมากกว่าอย่างอื่น
และบอกความจริงก็ได้นะ
มันทำให้ฉันกลัวนิดหน่อย
ผมขอโทษจริงๆ นะรูเพิร์ท ผมไม่โทษคุณหรอก แต่ว่า...
นี่มัน คุณใจเย็นเถอะน่า ผมต้องพกมันไปชานเมืองน่ะ
ที่นั่นมีโจรเยอะแยะ และบ้านแม่ผมก็อยู่ตั้งไกล
- เสร็จยัง ฟิลลิป - เสร็จแล้ว
ได้ยินที่รูเพิร์ทพูดเรื่องปืนมั้ย
เขาคิดว่า...
มันแปลกนะที่คนเราสามารถ เอาความจริงมารวมกับความเพ้อฝันได้
เราก็เป็นกันทุกคนนั่นแหละจริงมั้ย ฟิลลิป
- ใช่ - โดยเฉพาะหลังจากเหล้าเข้าปาก
แล้วคุณล่ะเป็นไง รูเพิร์ท
ฉันว่าฉันจะไปแล้วล่ะ
ฟิลลิป นายจะรู้สึกดีขึ้น ถ้าได้ออกไปสูดอากาศ
ฉันว่ารถไม่เยอะหรอก เราน่าจะสนุกกัน
คืนนี้เธอจะขับรถไปเจอแต่อากาศดี
ฉัน เกือบหวังว่าจะได้ไปกับพวกเธอ มันอาจจะน่าตื่นเต้นดี
การขับรถกลางคืนมันน่าตื่นเต้น
แต่ว่าการไปกับเธอกับฟิลลิปตอนเนี้ย
อาจจะมีองค์ประกอบเพิ่มเติมของ... ความสงสัย
เธอพูดถูกนะ ฟิลลิป การมัดหนังสือพวกนั้นมันทำให้เกะกะ
- เขาเอามันมา เขาเอามันมา - ฟิลลิป
- เขารู้ เขารู้ เขารู้... - ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ใจเย็น ใจเย็น
- ฉันจัดการเอง - ไม่จริง
ฉันจะฆ่านายให้เร็วเหมือนที่ฆ่าเขา
ไม่ช้า นายต้องการแบบนั้นใช่มั้ย อยากให้คนอื่นรู้
ให้คนอื่นเห็นความฉลาดของนาย เหมือนสมัยเรียนงั้นเหรอ
ฉันบอกแล้วเขาต้องรู้ แต่ไม่ ไม่ นายต้องให้เขามา
- คราวนี้เราเสร็จแน่ คนอื่นรู้แล้ว - หุบปากนะ ฟิลลิป
นายให้ฉันทำและฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดเราทั้งคู่
ไอ้บ้า ขี้เมางี่เง่าเอ๊ย
- ผมขอโทษนะ รูเพิร์ท - ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรหรอก
ถ้าอยากฆ่าฉันจริงๆ ระยะนี้ไม่พลาดแน่
เขาไม่อยากฆ่าคุณ เขาไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่น่ะ
เหมือนที่เขาไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่น่ะ คือ...
เขา... ผมไม่อยากให้ใครรู้หรอกว่า...
- เขาเป็นแอลกอฮอล์ลิซึ่มน่ะ รูเพิร์ท ผม... - แบรนด้อน ถอยไปอยู่ตรงนั้นได้มั้ย
ฟิลลิปเมาน่ะ รูเพิร์ท
คุณคงจะไม่เอาความคิดบ้าๆ ของเขา...
- มาเป็นจริงเป็นจังนะ รูเพิร์ท - แบรนด้อน แบรนด้อน ฉันเหนื่อย
ในขณะเดียวกันฉันก็กลัวด้วย
- แต่ว่าฉันไม่อยากจะหว่านล้อมอีกแล้ว - เดี๋ยว คุณจะทำอะไร
ฉันไม่อยากทำหรอก แต่ว่าฉันต้องดูในหีบนั่น
- คุณจะบ้าเหรอ - ฉันก็อยากบ้าอยู่หรอก
- ฉันหวังหมดใจเลยว่าฉันจะบ้า - นี่รูเพิร์ท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณนะ
- ฉันต้องเกี่ยว - อย่า รูเพิร์ท
- ฉันต้องดูในหีบใบนั้น - เอาเลย
เอาเลย ดูซะ
หวังว่าคุณคงชอบสิ่งที่เห็น
- โอ้ไม่นะ - รูเพิร์ท รูเพิร์ท
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
- รูเพิร์ท ได้โปรด ได้โปรด - ได้โปรด ได้โปรดอะไร
ฟังผมก่อน แค่ฟังผม ให้ผมอธิบาย
อธิบาย เธอคิดว่าเธออธิบายได้เหรอ
- ใช่ อธิบายได้ เพราะคุณจะเข้าใจ - ฉันจะเข้าใจ
รูเพิร์ท รูเพิร์ท จำที่เราถกกับคุณเคนท์ลี่ย์ได้มั้ย
- จำได้ - เราบอกว่า...
"ชีวิตของคนที่อยู่ด้อยกว่ามันไม่สำคัญ"
และเราบอกว่า เราพูดเสมอ คุณกับผม
บอกว่าคอนเซ็ปเรื่องจริยธรรม
ความดี ความเลว และถูกหรือผิด ไม่มีความหมายสำหรับผู้ที่อยู่เหนือกว่า
- จำได้มั้ย รูเพิร์ท - ใช่ ฉันจำได้
นี่แหละที่เราทำ นี่แหละที่ฟิลลิปกับผมทำน่ะ
เขากับผมอยู่กับสิ่งที่คุณและผมพูด
ผมรู้คุณจะเข้าใจ เพราะคุณต้องเข้าใจ คุณต้องเข้าใจ
แบรนด้อน
แบรนด้อน จนถึงนาทีนี้...
โลกนี้และคนในโลกนี้มักจะเป็นสีดำ และยากที่จะเข้าใจสำหรับฉัน
และฉันพยายามเปิดทางของฉันด้วยตรรกะ
และเชาว์ปัญญาที่เหนือกว่า
และเธอก็ปาคำพูดของฉันเอง กลับมาใส่หน้าฉัน แบรนด้อน
เธอพูดถูกเหมือนกัน คนเราต้องยึดมั่นในคำพูดตัวเอง
แต่เธอตีความหมายคำพูดของฉัน ในแบบที่ฉันไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลย
และเธอพยายามจะเปลี่ยนมันเป็นข้ออ้าง
ทางตรรกะของการฆาตกรรม ที่ชั่วช้าของเธอ
มันเป็นแบบนั้นไม่ได้
มันจะเป็นแบบนั้นไม่ได้นะ แบรนด้อน
เธอจะให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้
มันต้องมีบางอย่างที่อยู่ลึกๆ ในตัวเธอ ตั้งแต่เริ่มต้นที่ทำให้เธอทำสิ่งนี้
แต่มันก็มีบางอย่างอยู่ลึกๆ ในตัวฉัน ที่ไม่ยอมให้ฉันทำมันลงไป
และมันจะไม่ยอมให้ฉันร่วมมือกับคนที่ทำด้วย
- หมายความว่าไง - ฉันหมายความว่าคืนเนี้ย
เธอทำให้ฉันได้รับความอับอาย ในทุกๆ เรื่องที่ฉันคิด
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เหนือกว่า หรือสิ่งที่ด้อยกว่า
ขอบใจสำหรับความอดสูนั่นนะ
เพราะตอนนี้ฉันรู้ว่า เราแต่ละคน เป็นมนุษย์คนละแบบกัน แบรนด้อน
ด้วยสิทธิ์ในการอยู่และทำงาน และความคิดของแต่ละบุคคล
แต่ด้วยหน้าที่ต่อสังคมที่เราอาศัยอยู่
เธอมีสิทธิ์อะไรถึงกล้าพูดว่าเธอเป็น 1 ในผู้ที่อยู่เหนือกว่าที่มีอยู่น้อยนิด
เธอมีสิทธิ์อะไร ถึงกล้ามาตัดสินว่าเด็กที่อยู่ในนั้นน่ะ
เป็นพวกที่ด้อยกว่า เพราะฉะนั้นเขาจึงควรตาย
เธอคิดว่าเธอเป็นพระเจ้ายังงั้นเหรอ แบรนด้อน
เธอคิดแบบนั้นเหรอ ตอนที่กระชากชีวิตไปจากเขา
เธอคิดแบบนั้นเหรอ ตอนที่ตักอาหารจากหลุมศพเขา
ฉันไม่รู้เธอคิดอะไร หรือว่าเป็นอะไร
แต่ว่าฉันรู้เธอทำอะไร เธอฆ่าคน
เธอบีบเอาชีวิตออกจากมนุษย์คนนึง
ที่สามารถอยู่และสามารถรัก อย่างที่เธอทำไม่ได้
- มันจะไม่มีอีกแล้ว - ทำอะไรน่ะ
ไม่ใช่ว่าฉันจะทำอะไร สังคมต่างหากที่จะทำ
ฉันไม่รู้มันจะเป็นยังไง แต่ว่าฉันเดาออก
และฉันช่วยได้
เธอจะต้องตาย แบรนด้อน เธอทั้งคู่นั่นแหละ
เธอต้องตาย
- เสียงปืนเหรอ - ใช่ เสียงปืนแน่ๆ เลย
- ต้องถนนถัดไปแน่ๆ เลย - เสียงปืนแน่ๆ รู้มั้ย ฉันแน่ใจนะ
ฉันว่ามันอาจจะมาจากอีกฝั่งนึง
- ได้ยินเสียงปืนมั้ย - ได้ยิน แต่ไม่ใช่ที่นี่
งั้นเสียงปืนมาจากไหนกันแน่
- ใกล้ๆ นี่แหละน่า - ข้างบนรึเปล่า
เอาไงดีล่ะ
เราแจ้งตำรวจดีกว่า ให้พวกเขามาดูเถอะ
ดีๆๆๆ แจ้งตำรวจเถอะ
- ใครแจ้งตำรวจที เร็วเข้า - ได้ๆ เดี๋ยวฉันแจ้งให้
เอาเลยสิ รีบโทรสิ
ใจเย็นๆ น่า อีกไม่นานตำรวจก็มาแล้ว
เสียงมาจากข้างบนนั่นแน่นอนน่ะ
- อ้อ นั่นไงๆๆ - ตำรวจมาแล้ว / อ้าวตำรวจมาแล้ว
- มาแล้วเหรอ มาแล้วเหรอ - ตำรวจมาแล้ว
หวัดดีครับ พวกคุณได้ยินเสียงปืนเหรอครับ
- ใช่ - ใช่ ผมได้ยินครับ
- ได้ยินชัดเจนเลยครับ / ผมก็ได้ยิน - จากที่ไหนครับ
ข้างบนโน่นน่ะครับ ข้างบนโน่นน่ะ
- ขึ้นไปดูสิครับ - เดี๋ยวเราจะขึ้นไปตรวจดูให้นะครับ
รอกำลังเสริมสักครู่นะครับ กำลังมาแล้วครับ
ตอนนี้กำลังเสริมมาแล้ว
พวกเขามากันแล้ว